Well…..I guess I don´t have a new sweater and a haircut

Maður er hálfpartinn farinn að skammast sín fyrir fyrr bloggleysið en þar sem er farið að hægjast um hérna megin við hafið er kannski ekkert frá mörgu að segja.

Ég ákvað að verðlauna sjálfan mig fyrir “a job well done” um síðustu helgi og keypti mér PS3 leik og hugsaði mér gott til glóðarinnar enda heil, óskipulögð helgi framundan. Leikurinn sem varð fyrir valinu var Call of Duty, sá nýjasti að sjálfsögðu, enda nánast ekkert annað auglýst hérna í sjónvarpinu. Það er skemmst frá því að segja að ég kláraði leikinn á sunnudag þannig að nú þarf maður að finna sér eitthvað nýtt að dunda sér við.

Vinnulega séð gengur þokkalega hérna en eins og áður hefur kannski komið fram þá er maður farinn að sjá fyrir endan á þessu hérna og því dálítið erfitt að halda dampi. Það eru ekki nema 3 vikur eftir núna fram að jólum og svo er þetta bara eiginlega búið.

Við skelltum okkur í IKEA í gær í þeirri von að hægt væri að kaupa þar allt á einum stað í sambandi við jólaskraut, enda fátt um fína drætti á Uranienborgveien. Við komum heim með 60 kúlur til að hengja á jólatréð (sem ekki var hægt að kaupa) og enga jólaseríu. Ég hélt að það væri hægt að kaupa allt þarna en það var víst misskilningur. Það sem hinsvegar var hægt að kaupa var Juletallerken þar sem blandað var saman smá smakki af hefðbundnum norskum jólamat. Þarna var ss sett á disk medisterkaka, hvít jólapylsa, ribbestek, rauðkál og kartöflur. Yfir þetta var hellt brúnni sósu. Án þess að ég vilji gersamlega jarða þetta þá get ég ekki sagt jólaklukkurnar hafi byrjað að klingja í höfðinu á mér meðan ég tuggði. Vissulega er kannski ósanngjarnt að byggja dóminn á mat sem keyptur var í IKEA en þetta hlýtur allavega að vera í námunda við það sem telst hefðbundið. Ég var allavega ekki blown away.

Talandi um mat þá þurfum við að fara huga að því hvað verður á boðstólum hérna um jólin. Hvað það verður veit nú enginn, allra síst við. Planið er að reyna sigla til Svíþjóðar einhverntíma fljótlega og versla inn. Allar uppástungur eru vel þegnar…svo lengi sem það er ekki ribbestek, pinnekjøtt eða lutefisk.

Ásta greyið hætti að vinna á mánudaginn var sem í sjálfu sér var orðið löngu tímabært. Það þýðir hinsvegar það að hún þarf að finna sér eitthvað að gera þar sem vinnan er ekki lengur til staðar til að fylla upp í daginn. Það hefur aldrei verið hennar sterka hlið. Þennan aukna frítíma notar hún þessvegna til að þrífa. Fyrir mér hefur það alltaf verið þannig að það hefur bara verið þrifið þegar þess telst þörf (sem er að sjálfsögðu matsatriði) en Ásta virðist finna óhreinindi þar sem enginn annar finnur þau. Það er ekki laust við að maður öfundi hana þegar maður fer út á morgnana í skítakulda vitandi hvað maður gæti haft það gott ef maður væri í sömu aðstöðu. Maður myndi allavega ekki fara beint að þrífa.

Umsóknarfrestur fyrir vinnuna sem ég sótti um rann út á þriðjudaginn var og viðtöl fara fram í næstu viku. Það er bara gott og blessað nema fyrir það að ég hef ekki fengið nein boð um að mæta í neitt viðtal. Maður er bara skellihlæjandi yfir því. Í versta falli fer maður bara á atvinnuleysisbætur og hefur það fínt með hinum innflytjendunum.

Ég veit ekki hvort maður sé að “under vurdere” það að það sé barn á leiðinni og maður hefur ekki hugmynd um hvað sé að fara lenda á manni en mér finnst einhvernveginn að ég ætti að vera meira inni í málunum en raun ber vitni. Reyndar held ég að það sé ekki hægt að vera minna inni í málunum en ég er. Gallinn er bara sá að þetta fer bara alveg að bresta á. Það er allavega þannig svona á síðustu metrunum að það er ekki frá mörgu að segja varðandi þessa óléttu annað en að allt gengur vel og allir eru við hestaheilsu sem er það mikilvægasta.

Þar til síðar bið ég allavega bara að heilsa héðan af  Uranienborgveien.

Bkv,

Þorvaldur

Allt um ekki neitt

Það er ansi langt orðið síðan hér var eitthvað hripað niður…held hreinlega að það hafi aldrei liðið svona langt á milli frá því ég byrjaði þessi skrif mín.

Síðasta vika var nú ekki upp á margar loðnur, aðallega vinna, rækt og afslöppun og í raun ekki frá neinu að segja. Ég er reyndar búinn að koma því þannig fyrir núna í nóvember mánuði að ég byrja að vinna klukkan 8 og er búinn í síðasta lagi hálf fjögur. Þetta hefur orðið til þess að frítíminn eftir vinnu er orðinn það mikill að ég veit eiginlega ekkert hvað ég á af mér að gera. Venjunlegur dagur er því þannig að það er rækt eftir vinnu, komið heim í sturtu og borðað. Þegar öllu þessu er lokið er klukkan orðin c.a. 7. Þessu á líkaminn á mér afskaplega erfitt með að aðlagast þar sem maður er bara orðinn aðframkominn af þreytu um 8 leytið enda klukkan vanalega orðin talsvert meira þegar maður er búinn að afreka þetta mikið á einum degi. Þetta er manni svosem í blóð borið sem Íslendingur þ.e. að vinna eins og skepna og þessvegna þekkir maður ekkert annað. Ég get ekki sagt að mér finnist þetta óþægilegt en ég þarf að læra þetta.

Á föstudagskvöldið var hafist handa við jólabakstur en þar hentum “við” í tvær sortir, piparkökur og sörur. Ásta gerði piparkökudegið og flatti það út meðan ég, með einstakri lagni, stakk út kökurnar með glasi. Ég er ekki viss um að kökurnar hefðu smakkast eins ef ekki hefði verið fyrir meistaralegan útskurðinn.

Á laugardaginn síðasta var námskeið þar sem farið var í gegnum helstu áherslur í sambandi við verklega prófið í janúar. Eins og þetta var lagt upp var meiningin að draga úr óvissunni varðandi prófið þannig að fólk yrði ekki of stressað yfir þessu. Nú var ég ekkert sérstaklega stressaður fyrir en eftir daginn get ég ekki séð annað en að en þetta próf verði formsatriði. Vissulega er hægt að segja að þetta sé nú fullmikið sjálfsöryggi en þar sem við fáum ekki einu sinni einkunn heldur bara staðið/fallið get ég ekki alveg séð hvað er svona erfitt. Maður þarf gersamlega að drulla upp á bak til að ná að falla í þessu.

Á laugardagskvöldið var haldið í Julebord. Það var haldið á indverskum veitingastað þar sem enginn jólamatur var í boði enda var það ekki ætlunin þar sem norskur jólamatur er ekkert æðislega spennandi. Áður en við fórum út hittist fólk hérna á Uranienborgveien í fordrykk og smákökur. Menn voru mishressir eftir fordrykkinn…svo mishressir að þeir urðu að fara heim í miðju borðhaldi. Að borðhaldi loknu var svo kíkt aðeins út en að vanda var maður of lengi sem þýddi náttúrulega að gærdagurinn fór ekki í neitt….annað en að horfa á skautahlaup og skíðagöngu sem er alveg hrikalega vinsælt hérna….sem er mjög eðlilegt.

Í gærkvöldi barst mér svo símtal þar sem ég var spurður hvort ég vildi fara á Deep Purple tónleika hérna í Oslo Spektrum. Miðinn var laus vegna veikinda sem hlotist höfðu af kvöldinu áður. Ég gat ekki sagt nei við því. Tónleikarnir voru frábærir þó ég verði að viðurkenna að ég hafi kannast við fæst af lögunum. Gömlu brýnin spiluðu stanslaust í tæpa 2 tíma.

Enn er ekkert að frétta af vinnumálum og það er ekki von á neinum fregnum varðandi það fyrr en eftir mánaðamótin.

Óléttan gengur sinn  vanagang. Ásta er farin að finna aðeins meira fyrir þessu núna, enda kannski kominn tímin til þar sem hún hefur nánast ekki vitað af óléttunni hingað til.  Við förum í tékk upp á Ullevål á miðvikudag sem verður að ég held eitt af síðustu skiptunum….held ég. Það verða allavega blendnar tilfinningar af tilhlökkun og kvíða þegar haldið verður upp eftir.

Það verða annars ekki frekari fregnir héðan í bili.

Bið bara kærlega að heilsa.

Bkv,

Þorvaldur

Af brekkuheflun og fleiru…

Ég vill ekki kalla það leti að hér sé ekki fært inn oftar en raun ber vitni heldur hreinlega tímaskort….ekki svo að skilja að hafi ekki nægan tíma heldur hreinlega að þetta líður bara svo hratt.

Síðastliðin föstudag var tekin spontant ákvörðun um að bruna upp til Trysil þar sem opnaði um helgina. Ferðin upp eftir gekk ekki áfallalaust. Við fengum lánaðan bíl og fórum því samanlagt á þremur bílum. Manni var alveg skítsama þegar maður komst að því að lánsbíllinn var á sumardekkjum og við á leiðinni á skíðasvæði. Það var keyrt afskaplega varlega svo ekki sé meira sagt en það dugði ekki til þar sem einn af bílunum endaði utan vegar. Sá sem þetta ritar var að sjálfsögðu ekki undir stýri enda afar reyndur og fær bílstjóri. Engu að síður tókum við Pálmi það að okkur að bíða eftir einhverjum til að draga bílinn upp meðan hinir keyrðu áfram á áfangastað. Það þýddi 90 mínútna bið í myrkri og slyddu in the middle of nowhere. Maður var orðinn ansi kaldur þegar við loks komumst á leiðarenda. Allt fór þetta sem betur fer vel.

Daginn eftir var svo haldið í brekkurnar að hefla. Fleira en bara brettið var notað til að hefla og þá vil ég helst nefna rassinn og höfuðið. Báðir dagarnir fóru í þetta og ekki laust við að maður væri gersamlega mörbankaður eftir helgina. Til að toppa það byrjaði svo að gera vart við sig gamla góða kraftleysið niður í vinstri handlegginn eftir brjósklosið. Það fékk mann sannarlega til að brosa út að eyrum. Maður var því sérstaklega vel upplagður fyrir það sem byrjun vinnuvikunnar hafði í för með með sér.

Einn af fyrstu kúnnunum var kona sem var með einkenni sem ég ætla ekkert að fara neitt nánar út í hér enda of löng saga. Það sem ég hinsvegar get sagt er að það hefði verið hægt að greina hana úr flugvél, svo augljóst var það hvað var að henni. Meðferðin sem ég lagði upp með gekk hinsvegar út á að hún þurfti að gera ákveðnar, mjög einfaldar æfingar til að fá vandamálið í lag. Hún hélt nú ekki. Hún vissi það sjálf að það eina sem virkaði var nudd og sagðist ekki myndi gera neinar æfingar. Með það bað ég hana vel að lifa og sagði að ég væri ekki nuddari og gæti því ekki hjálpað henni. Hún varð fúl en mér gat ekki verið meira sama. Ekki skánaði það heldur þegar sú næsta mætti. Mjög indæl kona sem var illt í hnjánum…..og maganum greinilega þar sem hún ældi í ruslafötuna eftir u.þ.b. 5 mínútna samræður. Ég hélt andlitinu og lét eins og ekkert væri sjálfsagðara.

Vinnulega séð gengur vel þessa dagana þrátt fyrir að alltaf megi nú gera betur hér og þar. Það er samt ekki laust við að maður sé orðinn leiður á þessum “nema”status þ.e. að þurfa alltaf að svara fyrir það sem maður er að gera osfrv. Vissulega er það gott fyrir mann en mér finnst ég bara vera kominn með þann sjálfsaga núna að vinna hlutina eftir bestu getu, ekki bara af því ég þarf að sýna fram á það heldur af því það gerir starfið bara skemmtilegra. Mér finnst ég vera búinn að læra alveg óhemjumikið á þessu ári sem ég er búinn að vera þarna og finnst mér það einna helst vera leiðbeinandanum að þakka. Núna finnst mér hinsvegar vera komið að þeim tímapunkti að hann er sé búinn að kenna mér allt sem hann kann og bara undir mér sjálfum komið hvernig ég nota það. Þessvegna væri ég eiginlega bara til í að taka þetta blessaða próf í næstu viku svo ég geti hætt að pæla í þessu.

Manni varð það algerlega ljóst núna í vikunni að það væri barn á leiðinni þegar ég kom heim og sá haug af barnafötum á snúrunni. Þau eru svo núna komin með sér skápapláss. Kvíða/spennutilfinningin fór allavega upp um eitt level við það. Annars gengur allt vel í meðgöngunni. Verðandi faðir hefur það gott, þyngist eðlilega (viktin fer niður)  og matarlystin er fín. Það sama er að segja um verðandi móður (nema viktin fer upp).

Annars er bara lítið framundan, ég er á námskeiði um helgina og Ásta er að vinna……

Jæja….allt tómt í bili

Ha det

Bkv,

Þorvaldur

What´s the difference between a midget and a dwarf ?

Það heldur betur farið að kólna hér í henni Osló og á leiðinni heim áðan snjóaði. Ég get eiginlega ekki sagt annað en að mér finnst það fara borginni betur að vera svona vetrarborg heldur en vor/sumarborg.  Dagarnir eru líka farnir að minna aðeins meira á Ísland núna eftir að daylight savings gekk í garð því núna fer ég í vinnuna í myrkri og kem heim í myrkri.

Um síðastliðna helgi var lagst í víking þar sem ferðinni var heitið til Edinborgar á 3rd International Conference on Movement Dysfunction. Ráðstefnan var afar fróðleg þó ég ætli ekki að fara reyna gera efni hennar áhugavert í eyrum annarra. Það sem mér fannst eiginlega merkilegast var að ég fór á Ráðstefnu. Nafnið finnst mér gefa til kynna að það sé eitthvað mjög virðulegt og eitthvað sem aðeins fullorðnir fara á. Maður er að verða skelfilega gamall.

Það gafst því miður ekki mikill tími til að skoða borgina þar sem dagskráin var þétt frá morgni fram á kvöld. Það var rétt svo að maður náði að sökkva tönnunum í einn bjór eða svo áður en haldið var heim á leið. Mér til mikillar gleði var búð við hliðina á íbúðinni sem við bjuggum í þar sem var gríðarlegt vöruúrval. Ekkert vakti þó áhuga minn eins mikið og Quality Street sem var þar á sérstöku tilboðsverði. Ég keypti 3 dósir. Ein kláraðist á klukkutíma en hinar tvær komust alla leið á Uranienborgveien. Ég hreinlega vona að þær lifi það af til jóla. Í fríhöfninni var svo keypt hin árlega vodkaflaska sem notast skal í gerð jólasnapsins. Þar sem við verðum bara tvö hérna yfir jólin hugsa ég að maður verði að halda aftur af metnaðinum þegar kemur að magninu sem verður gert svo maður verði ekki að drekka þetta langt fram á nýja árið. Það væri allavega gaman að geta sagst muna eftir fæðingunni.

Til að halda aðeins í horfinu hvað varðar holdafar hefur nú verið ráðist í enn eitt árlegt átakið. Ég er ekki alveg búinn að gera upp við mig hvort ég fari í 4 eða 6 vikna pakka en það verður að ráðast. Eins og þetta er nú leiðinlegt þá gefur þetta þessari litlu hreyfingu sem ég stunda einhvern tilgang. Verst af öllu er eiginlega að ég get ekki keppt við neinn hérna í svona Biggest loser dæmi eins og ég tók einu sinni þátt í. Þar var frí máltíð í boði. Ég lagði svo gríðarlegan metnað í það að síðustu vikuna hætti ég að drekka vatn og eyddi að lágmarki 3o mín á dag í gufubaði. Það þarf vart að taka það fram að ég vann keppnina en var orðinn ansi illa haldinn undir það síðasta með svima og tilheyrandi. Ef einhvern langar í keppni má hann endilega láta mig vita.

Ásta fór í skoðun á Ullevål í morgun og allt leit bara vel út sem fyrri daginn. Mér er eiginlega farið að finnast þetta ganga of vel. Hún er reyndar farin að finna aðeins meira fyrir því núna að hún sé ólétt greyið með tilheyrandi verkjum og þreytu. Veikindi herja á vinnustaðinn sem hún er á þannig að hún er búin að vera í afleysingum alla vikuna. Það þarf varla að taka það fram að einu starfsmennirnir sem hafa verið í vinnu eru útlendingar, þar af tvær óléttar.

Framundan er svo ný helgi eins og annarsstaðar í heiminum. Von er á Svanfríði hérna á föstudaginn sem verður mjög gaman. Hún mun meðal annars taka út norska markaðinn og sjá hvort hann sé á pari við þann íslenska.

Annars held ég bara að það sé ekki meira í boði í þetta skiptið.

Bið kærlega að heilsa.

Bkv,

Þorvaldur

If you want to see the rainbow, you got to put up with the rain…..

Titillinn er tilvísun í það hvernig maður er búinn að breyta hugarfarinu síðastliðnar vikur….ekki af því að manni finnst það vera svo heimspekilegt og töff heldur einfaldlega vegna þess að það er svo óhemju leiðinlegt þegar allt er leiðinlegt og erfitt. Með því að hugsa að þetta hafi nú allt tilgang og það sé ljós við enda ganganna verður þetta allt saman talsvert auðveldara. Ég gæti auðveldlega tekið Íslendinginn á þetta og sagt “þetta reddast” en ég á afskaplega erfitt með það ef ekki fylgja á eftir leiðbeiningar um hvernig það eigi að reddast. Maður verður greinilega bara að trúa á hlutina í blindni.

Frá því að hér voru hripuð niður orð síðast hefur kannski ekki verið svo ótrúlega mikið í gangi á Uranienborgveien….bara sama gamla rútínan og vanalega og áður en maður veit af er vikan og helgi búin og komið að nýrri vinnuviku.

Fyrir einhverju síðan skrifaði ég um eina ólétta sem hafði fengið greininguna grindargliðnun án þess að vita hvað það væri. Mín versta martröð rættist í gær þegar hún hringdi og óskaði eftir nýjum tíma. Ég er ekki alveg viss hvernig ég á að fara að því að sitja á mér sérstaklega þar sem hún tjáði mér það símleiðis að hún væri með kenningu um hversvegna henni væri svona illt og það væri ekki vegna grindargliðnunar. Á sama tíma og ég hlakka til að heyra þá kenningu kvíði ég þessum hálftíma af lífi mínu sem ég fæ ekki aftur.

Svínainflúensan herjar á Noreg líkt og önnur lönd í Evrópu. Það þarf ekki að koma mikið á óvart að það tókst að klúðra útdeilingunni á bóluefni hérna. Ákveðið var að senda fyrst bóluefni til norður Noregs og láta kommúnurnar í suðurhlutanum mæta afgangi. Upplýsingar um hvenær von sé á bóluefni eru af skornum skammti og enginn veit hvenær fólk má mæta. Ég hef voðalega litla trú á því að ég fari í bólusetningu en Ásta telst vera í “Risikogruppe” og á því rétt á að komast fyrst að. Þetta dæmi hérna fer svo ótrúlega í taugarnar á mér, kannski bara af því að þetta er enn einn ásteytingarsteinninn. Heilbrigðiskerfið hérna á að vera svo meiriháttar en maður upplifir það sjálfur, bæði af því ég vinn innan þess og líka út af óléttudæminu, að þetta er hrikalega þunglamalegt og lélegt. Það er vissulega ausið í þetta peningum en í staðinn fyrir að veita toppþjónustu gerir heilbrigðisstarfsfólk og stofnanir sér þetta að féþúfu. Þetta leiðir af sér langa bið eftir þjónustu sem svo er allt of oft undir pari. Þetta sést til dæmis á heimilislæknunum hérna sem ég hef áður minnst á. Um leið og maður skráir sig hjá heimilislækni byrjar viðkomandi læknir að fá greitt vissa upphæð á mánuði, algerlega óháð því hvort maður nýti sér þjónustuna eða ekki. Þar af leiðandi reyna menn að sanka að sér eins mörgum kúnnum og hægt er. Svo þegar kemur upp svona dæmi eins og núna með þessa svínainflúensu þá er þetta apparat gersamlega lamað þar sem systemið virkar bara ef enginn þarf á þjónustunni að halda. Skilgreininginn á hver er í “risikogruppe” er algerlega á reiki og fólki er eiginlega falið að finna út úr því sjálft hvort það tilheyri þeim hópi eða ekki. Þar hefði maður haldið að heimilislæknarnir ættu að ákveða það en þeir virðast bara hreinlega ekki hafa hugmynd.

Gamla þjóðarstoltið gerði vart við sig um daginn þegar félagi minn, sem hafði verið á námskeiði hjá Tryggingastofnun þeirra Norðmanna, spurði hversvegna Íslendingar, sem eru meðal þeirra sem vinna mest, væru með lægst hlutfall “sykefravær” í Evrópu. Þetta með hvað þeir ynnu mikið útskýrði ég með því að þeir væru duglegir og að hugtakið “keeping up with the Joneses” hafi nánast verið fundið upp á Íslandi. Spurningin í sambandi við “sykefravær” var ekki síst tilkomin vegna þess að Norðmenn liggja frekar neðarlega á þessum lista. Ég get ekki beint sagt að ég hafi gapað af undrun yfir að heyra þetta þar sem ég hef sjaldan kynnst jafnmiklum aumingjaskap og hérna. Í nýlegri könnun sem var gerð hér nýlega kom fram að um 10% vinnufærra einstaklinga sér ekki fram á að geta verið í vinnu vegna líkamlegra og/eða sálrænna kvilla eftir 5 ár. Stærsti hluti þessa hóps þjáist af kvillum frá stoðkerfinu. Fyrir mér er þetta ekkert annað en aumingjaskapur. Vissulega er fólk í þessum hópi sem getur raunverulega ekki unnið en þar sem það er gersamlega mokað undir rassgatið á fólki hérna eru ansi margir sem ákveða bara að þeir “geta” bara ekki unnið lengur. Fólk lækkar allavega ekki í launum. Annað dæmi um aumingjaskapinn er hlutfall óléttra kvenna sem fer í veikindaleyfi. Sextíu prósent þakka þér kærlega fyrir. Rétt tæplega 2/3 kvenna getur ekki unnið meðan þær eru óléttar vegna einkenna frá stoðkerfinu. Ólétta virðist því vera frekar algengur sjúkdómur hérna í Noregi en fyrir mér er þetta ekkert annað en helvítis aumingjaskapur og leti. Vissulega eru margar konur sem finna til líkamlegra kvilla á meðgöngunni og þetta er náttúrulega ekki meint til að gera lítið úr því en come on. Málið er bara að það er allt of létt að fá veikindaleyfi hérna, að sjálfsögðu á fullum launum.

Jæja ég held að það sé komið nóg af neikvæðni. Ég kem aldrei til með að breyta þessu kerfi og get þessvegna bara hætt að berja hausnum í steininn. Ég hætti samt ekki að pirra mig á þessu.

Á fimmtudaginn er ferðinni heitið til Edinborgar á námskeið sem ber yfirskriftina 3rd International Conference on Movement Dysfunction. Ef ég á að vera alveg heiðarlegur þá hef ég ekki kynnt mér dagskrána í þaula en þetta verður eflaust mjög áhugavert. Það verður allavega gott að komast aðeins í burtu og hitta annað fólk….þó það sé alltaf gaman að hitta Ástu mína (æla).

Púff, held að brunnurinn sé tæmdur. Tæmdi aðeins meira úr neikvæðnisbrunninum í dag sem hlýtur bara að leiða til þess að jákvæðnisbrunnurinn verði barmafullur næst.

Þar til síðar bið ég bara kærlega að heilsa.

 

Bkv,

Þorvaldur

 

 

P.s. Þykir mjög leiðinlegt að kalla samlanda fyrrverandi bekkjarsystur minnar aumingja. Matja, þú ert ekki aumingi.

Veistu hvað Ljóminn er ljómandi góður ?

Við það að líta á dagatalið áðan varð mér það ljóst að það er orðin smástund síðan eitthvað var fært til bókar hér. Það væri því óskandi að maður hefði frá einhverju markverðu að segja en því miður er ekki svo.

Mér er reyndar orðið það alveg morgunljóst að ef vikurnar halda áfram að líða svona hratt verður komið að jólageðveikinni og svo að sjálfsögðu andvökunóttunum sem hefjast í snemma í janúar ef mér skjátlast ekki. Vissulega er þetta tillhlökkunarefni á vissan hátt, allavega það seinna (hef ég heyrt) en að óreyndu verð ég að segja að ég hafi ekki hugmynd.

Það má eiginlega segja að alvarleiki málsins hafi runnið upp fyrir mér sl föstudag þegar við fórum eftirlit upp á Ullevål (vildi að ég gæti talað um reglubundið eftirlit en þar sem þetta var annað skiptið held ég að mér sé ekki stætt á því). Þar kom eiginlega fátt markvert í ljós annað en bara að allt var eins og það átti að vera, ss allt hið besta mál. Það var engu að síður ekki laust við að það setti að mér vissan óhug að koma þarna inn enda hafa spítalar ekki verið mitt “forte” frá því ég var yngri en sem betur fer er fátt á fæðingadeildinni sem minnir á spítala. Deildin sem við verðum á er sett upp eins og hótel. Inni í sjálfu fæðingarherberginu er bara tvíbreitt rúm og risabaðkar auk sturtu og klósetts. Þar vonast ég til að geta farið með PS3 til að stytta mér stundir meðan Ásta engist í baðkarinu. Þetta leit því allt bara mjög vel út en ég sé ekki alveg fyrir mér að þetta verði jafnæðislegt í janúar þegar ég mæti á svæðið, gersamlega að farast úr áhyggjum. Ég hugga mig allavega við þá staðreynd að það er langt þangað til….ennþá allavega.

Það er varla hægt að merkja það á verðandi móður að eitthvað sé í vændum; ekkert af einhverju hormónadæmi sem var búið að vara mig við, ekkert craving í ákveðinn mat osfrv. Það er því ekki hægt að segja annað en að þessi meðganga sé búin að vera mjög þægileg…fyrir mig þeas.

Af atvinnu er ekki mikið að frétta….ekkert reyndar. Verður mjög ljúft að verða atvinnu- og heimilislaus í janúar.

Eftir að hafa staðið í því núna í 8 vikur að reyna fá símanúmer hérna í Noregi, eftir að hafa þurft að skila inn launaseðlum auk fleiri fylgiskjala til að sýna fram á að maður er sá sem maður er og geti staðið í skilum, er loksins kominn örlítill skriður á þetta. En bara örlítill. Málið er nefnilega að núna áðan komu inn um lúguna tveir símreikningar á sinn hvorn notandann, mig og Ástu. Þetta væri í sjálfu sér gott og gilt ef við hefðum einhverntíma verið búin að fá símanúmerin. Þetta er svo fáránlega týpískt að það er ekkert eðlilegt. Ég held hreinlega að ég hafi aldrei kynnst kerfi sem er eins seint í vöfum og hérna í Noregi. Hlutirnir ganga meira að segja hraðar fyrir sig í Ástralíu þar sem fólk er sko alls ekkert að flýta sér allt of mikið. Ég er orðinn það vanur að senda dónalegan og móðgandi tölvupóst hingað og þangað að ég lét mig ekki muna um að senda einn núna áðan. Því verður svo fylgt eftir með símtali í fyrramálið.

Það er ekki laust við að það sé farið að gera vart við sig þreyta á ástandinu hérna á Uranienborgveien. Hvort það sé vegna þess að það sé loksins farið að sjá fyrir endann á þessu eða hvað veit ég ekki. Ég get allavega ekki beðið eftir að komast í húsnæði þar sem ég hef mitt dót en ekki dánarbú einhverrar gamallar kellingar. Þetta fer allavega vonandi allt að koma í ljós fljótlega.

En ég held svei mér þá að það sé ekki mikið meira í bili.

Bkv,

Þorvaldur

Svo má blína á blátt fjallið að hrasað verði um smásteinana í götunni

Það er sorglega lítið að frétta héðan síðan síðast þ.e.a.s. annað en hversdagslegir hlutir.

Einna markverðast var að það opnaði nýr Sushi staður hérna rétt fyrir utan útidyrnar þar sem allt er gert á staðnum meðan maður bíður. Ég get eiginlega ekki lýst ánægju minni með það. Á föstudaginn gerðum við okkur því ferð þangað að versla i matinn og ekki varð maður fyrir vonbrigðum. Reyndar held ég að þetta hefði bragðast vel no matter what þar sem væntingarnar voru í hámarki. Ég sá mig tilneyddan til að opna síðustu flöskuna mína frá Franken, bæði til að halda upp á góðan mat og líka að það væri komin helgi.

Helgin kom og fór náttúrulega án þess að maður næði að blikka augum.

Í prófinu sem við förum í í janúar komum við til með að fá einstakling sem er með vandamál tengd hryggsúlunni, svo mikið vitum við. Þar af leiðandi hef ég fengið þær í afgreiðslunni til að setja  upp einstaklinga hjá mér reglulega sem eru með einkenni frá þessu svæði. Ein af þeim sem vinnur í afgreiðslunni, sem er sérstök vinkona Ástu (kem að því seinna) er algerlega heiladauð. Ég ákvað að setja upp tvo svona sjúklinga í núna í byrjun vikunnar og fékk hana til að gera það. Ég fékk tvær óléttar konur með grindargliðnun. Það í sjálfu sér er ekki svo slæmt þar sem mjaðmagrindin tilheyrir þannig séð hryggsúlunni en það er kannski ekkert svo hrikalega mikið til að skoða hjá þessum konum. Af stakri fagmennsku tók ég þetta því að mér og afgreiddi.

Ég hef nú ekki nennt að ræða mikið um vinnuna mína hérna þar sem ég get vel ímyndað mér að það sé sérlega óáhugavert. Ég verð þó að gera undantekningu núna þar sem þetta er almenns eðlis og ég vissi bara ekki að fólk gæti verið svona illa upplýst. Þarna sat ss fyrir framan mig manneskja sem hafði fengið að heyra það frá ljósmóðurinni að hún væri með grindargliðnum, gengin tæplega 30 vikur. Fyrir það fyrsta hafði hún bara aldrei heyrt um það áður. Eftir að hafa eytt talsverðum tíma að í að útskýra fyrir henni hvað fælist í þessu fyrirbæri var hún ennþá eitt spurningamerki í framan. Við tók sjúkrasagan, en sem standard eru bara ákveðnar spurningar sem maður spyr, bæði til að vita meira um eðli kvillans og líka til að útiloka að um eitthvað alvarlegt og meira sé að ræða. Þetta skildi hún bara alls ekki og spurði hvaða fáránlegu spurningar þetta væru. Hún var jú komin til að láta laga grindarlosið. Ég þurfti að halda aftur af mér þarna þar sem á þessum tímapunkti var hún farin að fara virkilega í taugarnar á mér, bæði vegna heimsku og hversu leiðinleg hún var.

Það sama tók svo við þegar sjálf líkamsskoðunin tók við. Henni fannst þetta allt saman vera frekar fáránlegt. Snemma tók ég ákvörðun um að ég yrði bara að fá hana út þar sem þetta væri ekki að fara ganga. Ég sýndi henni því æfingar osfrv sem hún gæti gert plús að sjálfsögðu alla ræðuna um hvað bæri að varast osfrv (sem btw er hægt að finna allsstaðar á internetinu í bæklingum á heilsugæslustöðinni, hjá ljósmóðurinni fyrir utan að sjálfsögðu common sense). Hún endaði svo tímann á því að spyrja um hvort barnið myndi skaðast af grindargliðnuninni. Á þeim tímapunkti lá við að ég hreinlega ráðleggði henni að fara í fóstureyðingu og prufa aftur þegar hún hefði hugmynd um hvernig þetta allt saman virkar en þar sem ég er fagmaður fram í fingurgóma sagði ég henni að það væri ekkert að óttast. Ég endaði þetta því bara á að segja henni að hafa samband ef hún yrði mikið verri en kem til með að sitja með krosslagða fingur í þeirri einlægu von að svo verði ekki.

Ein af þeim sem vinnur í afgreiðslunni á stofunni minni, sem ég minntist á áðan, gengur ekki alveg heil til skógar held ég. Málið er það að í febrúar, þegar Ásta kom hingað, spurði hún Ástu hvað hún ætlaði að fara gera. Á þeim tímapunkti var það ekki vitað en þá kom það í ljós að hún er með svona “on the side” heimakynningar á snyrtivörum sem hún sagði að Ásta væri alveg fullkomin í (þó svo hún talaði enga norsku, sem ég skil ekki alveg hvernig ætti að ganga). Ásta afþakkaði þetta enda ekki kannski það áhugaverðasta. Síðan þá hefur margt breyst; Ásta fékk vinnu, orðin fín í norskunni osfrv. Það sem hefur hinsvegar ekki breyst er áhugi hennar í að fá Ástu í vinnu. Hún hringir reglulega í hana, les inn á talhólfið og að sjálfsögðu minnist á þetta í hvert einasta skipti sem Ásta kemur niður í vinnu til mín til að fara í ræktina. Hún hreinlega skilur ekki að hún hefur ekki áhuga. Merkilegur karakter.

Í kortunum framundan er svosem ekki mikið. Vinnuvikan þarf væntanlega að klárast auk þess sem ég vonast til þess að það fari eitthvað að gerast í vinnu. Það sem ég hef áður minnst á liggur áfram í loftinu en meðan ekkert liggur fyrir konkret sé ég ákveðna ástæðu til að hafa áhyggjur. Ætli maður hætti ekki fyrst að hafa áhyggjur af því hvað verður þegar maður verður kominn undir græna torfu.

Meira verður það annars ekki í þetta skiptið. Bið bara að heilsa á Násker.

Guð blessi Ísland.

Bkv,

Þorvaldur

Hey B-minus, what´s the happs ?

Það er orðið allt  of langt síðan ausið var úr brunninum síðast og því kominn tími á að bætt verði úr því.

Svo þetta sé nú tekið kerfisbundið er líklegast best að byrja þar sem frá var horfið síðast en þá var ég á leiðinni í æfingapróf í vinnunni. Fyrirkomulagið á prófinu verður þannig að okkur er úthlutað sjúklingi af biðlista sem við fáum 90 mínútur til að skoða og skrifa skýrslu um. Minn reyndist vera 28 ára strákur sem er búinn að vera með verki frá mjóbaki síðustu 8 árin. Eins og gefur að skilja var hann búinn að prófa nánast allt annað með nánast engum árangri áður en hann kom til mín. Í sjálfu prófinu þurftum við fyrst að gefa munnlega skýrslu um viðfangsefnið; sjúkrasögu, skoðun og svo hver niðurstaðan væri og hvað við ætluðum að gera. Eins og áður hefur komið fram er og verður títtnefndur eigandi stofunnar prófdómari í prófinu. Eftir að hafa lokið prófinu og sýnt það sem ég átti að sýna auk þess sem ég meðhöndlaði sjúklinginn var komið að matinu. Það kom mér reyndar talsvert á óvart að mér var ekki slátrað en hann sá verulega annmarka á niðurstöðu minni og tíundaði það sem ég hafði gleymt að athuga. Sumt var gott og gilt fannst mér en annað var bara “splitting hairs”. Það var því verulega gleðilegt þegar ég hringdi í sjúklinginn í morgun til að bóka nýjan tíma að hann sagði mér að hann væri nánast verkjalaus. Ég þurfti að halda aftur af mér til að senda ekki IN YOUR F****ING FACE til eigandans í tölvupósti. En það er allavega gott að þetta gekk ágætlega og að þetta sé búið þar sem mér finnst alltaf óþægilegt að láta aðra horfa á hvernig ég vinn en þetta er víst það sem þarf til.

Eftir prófið var ferðinni heitið til Sandefjord þaðan sem við flugum til Dublin til að hitta hóp fólks sem ég var með mér í bekk í Perth. Þegar litið er framhjá því að mig verkjaði í andlitið vegna óhemju magns af gulu slími var ferðin suður eftir hin þægilegasta. Ég get reyndar ekki sagt að manni hafi liðið eins og konungbornum manni í RyanAir vélinni en það er víst þannig með það flugfélag að þú færð nákvæmlega það sem þú borgar fyrir á þeim bænum….sem er svosem ágætt þar sem maður veit að hverju maður gengur. Við gerðum ekki mikið þann tíma sem við vorum þarna annað en að sitja á börum og spjalla. Reyndar heiðruðum við Guinness verksmiðjuna með nærveru okkar sem var ansi skemmtilegt. Mest þótti mér gaman að smakkherberginu þar sem maður var leiddur í allan sannleikann um hvernig þetta átti allt saman að bragðast osfrv. Ég hef reyndar aldrei verið hrifinn af þessum bjór þar sem maður verður svo saddur af honum en ég held hreinlega að þarna hafi maður komist á lagið. Eftir túrinn var svo endað á efstu hæðinni á barnum sem er með 360° útsýni yfir Dublin. Því miður gat Ásta ekki drukkið bjórinn sinn, sem fylgdi með í kaupunum og varð ég því að draga hana að landi.

Vinnan hófst svo í morgun við litla hrifningu. Maður hefur oft heyrt það og upplifað það sjálfur að maður verður að læra það að vera í fríi og að kunna að slappa af. Ég kann það ekki. Fyrir það fyrsta var ég við það að fá hjartaáfall á leiðinni út á flugvöll þar sem mér fannst vera svo mikið ábyrgðarleysi að vera fara. Svo loksins þegar maður nær að slaka á og hafa það gott þarf maður að mæta aftur sem gerir það eiginlega helmingi erfiðara en ef maður hefði ekki tekið frí. Þetta er mikil kúnst sem ég virðist seint ætla að læra.

Það er loksins að komast smá skriður á atvinnumálin hjá mér…reyndar allnokkur skriður. Það kom eitt mjög spennandi upp úr kafinu um helgina sem ég kýs að tala ekki um hér til að Jinxa það ekki enda væri það helvíti týpískt.

Allt gengur vel í Ástuhorninu og ófæddahorninu og eiginlega bara frá sáralitlu að segja. Heilsan er fín og hún vinnur eins og herforingi (þegar hún fær vinnu það er að segja) and the world keeps spinning around.

Eins og annarsstaðar í evrópu er farið að verða skítkalt hérna á morgnana og því þarf maður að búa sig vel áður en maður fer út. Þar sem maður er annálað hreystimenni lætur maður það ekki á sig fá. Skíðavertíðin fer að hefjast fljótlega og því getur maður farið að draga fram brettið.

En meira verður það ekki í bili enda er búið að segja gjörið svo vel við matarborðið.

Bkv,

Þorvaldur

Andleysi, ritstífla og nefstífla

Titillinn súmmerar ansi vel vikuna sem nú er að líða undir lok. Árlega haustkvefið gerði innreið sína rétt fyrir síðastliðna helgi þannig að maður er búinn að vera sérlega girnilegur alla vikuna með nefrennsli, hnerrandi og snýtandi sér. Vanalega hefur þessi ljúfi haustboði komið í beinu áframhaldi af ofnæmiskvefi frá sumrinu en það lét ekki á sér kræla í ár. Frjóið á ansi erfitt með að berast í úrhellisrigningu nefnilega.

Ég er búinn að vera dæla út atvinnuumsóknum hægri og vinstri og búinn að fá nokkur svör. Mér stendur til boða ein staða i Notodden sem er um 100 km frá Osló sem mér finnst ólíklegt að ég taki þar sem mér sýnist á öllu að það verði ekki mjög arðbært. Nú heyrist eflaust í sumum að beggars can´t be choosers en ég hef bara enga löngun til að vinna nánast í sjálfboðavinnu fyrir norska ríkið þegar nýjar taxtabreytingar taka gildi i byrjun júlí á næsta ári. Þá fer ég frekar að vinna í einhverju súpueldhúsi. Ég fékk svo upphringingu frá einum vinnustað í gær þar sem ég hafði sótt um vinnu. Það er staða sem ég væri alveg til í að fá en það sama gildir um45 aðra sem sóttu um. Allavega þá var ég einn af tólf umsækjendum sem þóttu koma til greina og var boðaður í viðtal 2. nóvember næstkomandi. Málið er að þann dag verð ég í Dublin og það er ekki hægt að færa viðtalið sem er eiginlega ekkert týpískt. Þannig að það dæmi verður að skoðast úr sögunni. Atvinnuleitin heldur engu að síður áfram en þetta verður að fara komast á hreint hérna þar sem maður nennir ekki að hafa þessa óvissu hangandi yfir sér. Hálft í hvoru langar mig bara til að fara frá Noregi þar sem ég er eiginlega bara búinn að fá upp í kok af þessu liði hérna en á hinn bóginn hlýtur þetta að vera eitthvað skárra en ég er að upplifa þetta fyrst allt þetta fólk nennir að hanga hérna. Þar fyrir utan höfum við engin réttindi annarsstaðar varðandi fæðingarorlof þó svo það líti reyndar þannig út núna að ég eigi ekki rétt á nema einhverju smotteríi þar sem Ásta er ekki í fastri vinnu. Svakalega fínt fyrirkomulag hérna. Mann langar eiginlega bara til að borga aukalega til ríkisins þar sem skattpíningin er sannarlega að borga sig.

Á morgun er ferðinni heitið til Lillehammer á námskeið sem ber yfirskriftina The role of C0 – C3 segmental dysfunction in primary headache. Hljómar eflaust fáránlega óspennandi fyrir flesta en ég hlakka mikið til enda held ég að þetta komi til með að verða mjög gagnlegt námskeið.

Í næstu viku er svo æfingapróf þar sem títtnefndur eigandi stofunar verður prófdómari en hann er einmitt líka prófdómari í lokaprófinu þannig að þetta ætti að gefa ansi góða mynd af hvernig þetta kemur til með að verða. Maður veit eiginlega að það kemur ekki til með að skipta miklu máli hvernig frammistaðan verður, manni verður slátrað uansett. Það sem er eiginlega verst við þetta er að maður fer að gera hlutina öðruvísi en maður er vanur bara til að passa betur inn í kerfið sem er hérna og byrjar þá að sjálfsögðu að gera mistök.  En allavega þá er þetta próf núna á miðvikudaginn. Strax og það er búið förum við til Sandefjord þaðan sem við svo fljúgum til Dublin. Þar erum við að fara hitta strákana og þeirra maka sem ég var með í Perth í fyrra. Það er mikið tilhlökkunarefni, sérstaklega þar sem mér finnst ég alveg svakalega á fríi frá þessu öllu hérna að halda.

Í dag var svo farið í bæinn og verslaður barnavagn og kerra en fyrr í vikunni festum við kaup á lítilli dúnsæng. Það er fyrst að renna upp fyrir manni núna hvaða rugl maður er eiginlega búinn að koma sér út í. Núna í kvöld erum við svo búin að sitja og fara yfir öll þau mannanöfn sem fyrirfinnast á Íslandi í þeirri von að það finna nafn á litla einstaklinginn sem mætir á svæðið á nýju ári. Þegar maður er búinn að taka öll þau nöfn sem manni finnst allt í lagi, stroka svo út þau sem leiðinlegir einstaklingar bera auk þeirra sem hægt er að snúa upp í uppnefni, standa alveg svakalega fá eftir. Þetta verður allavega eitthvað vesen að ákveða þetta.

Óléttuhornið…..tja það er nú ekki mikið að frétta af þeim bænum nema bara að allt gengur vel og Ásta stækkar og stækkar. Ég er alveg hættur að fylgjast með hvenær næsta tékk og svoleiðis er og upplifi mig eiginlega bara sem áhorfanda að þessu öllu saman. Það væri óskandi að maður kæmist upp með að vera áhorfandi líka þegar kemur að því að skipta um bleyjurnar. Ásta er mikið að velta fyrir sér að nota bara taubleyjur en ég hugsa að ég skeri fyrr af mér handlegginn.

En jæja, ætli maður þurfi ekki að fara koma sér í háttinn þar sem það er ræs snemma í fyrramálið. Bestu kveðjur frá Uranienborgveien

Þorvaldur

Are we humans or are we dancers ?

Jæja það er farið að hylla undir lokin á þessu hérna í Osló og þá væntanlega líka í byrjunina á því sem tekur við, hvað það svosem verður.

Í byrjun vikunnar fór ég að hitta endurskoðanda til að heyra hvernig þetta allt gengi fyrir sig hérna; hvað ég gæti notað í kostnað osfrv osfrv. Það er skemmst frá því að segja að það var ekki happy camper sem gekk út af skrifstofunni þar sem ég allt það sem ég var búinn að sjá fyrir mér að mögulega kæmi til frádráttar gerði það ekki. Raunar kom það þannig út að ég er í verstu mögulegu aðstöðu sem mögulegt er að vera í, í skattalegu tilliti; ógiftur, með engar skuldir í Noregi og mikinn kostnað sem ekki er frádráttarbær. Eftir að hafa heyrt allt þetta kom svo rúsínan í pysluendanum “já svo kostar þjónustan hjá mér svona á bilinu 20 – 25 þús nkr”. Efir að hafa ss talið upp að þetta væri tiltölulega einfalt að framkvæma þ.e. að gera skattaskýrsluna vildi hann halda því fram að það kostaði hann sem næmi um 500.000 íkr að fylla hana út fyrir mig. Ég þakkaði pent fyrir mig. Það versta við þetta var að sjálfsögðu samt að það var ekki glæta að hann hefði gert eitthvað sem væri á gráu svæði þannig að það kæmi betur út fyrir mig. Allt hefði verið gert eftir bókinni svo að norska ríkið fengi örugglega allt sitt. Þá held ég að ég geri þetta bara sjálfur.

Annars er nú ekki frá mörgu að segja. Ég er búinn að sækja um vinnu á c.a. 8 stöðum hérna á svæðinu en finnst harla ósennilegt að ég fái einhverja þeirra. Eitthvað verður þó helst að koma upp úr kafinu hérna þar sem við neyðumst eiginlega til að vera hérna á næsta ári út af þessu blessaða barni sem er á leiðinni. Að sjálfsögðu fæ ég ekki fullt fæðingarorlof þar sem Ásta er ekki í fastri vinnu heldur bara í afleysingum. Staðan hennar er samt ígildi 100% núna þar sem það eru svo miklir aumingjar sem vinna með henni. Þar fer fólk bara veikt heim úr vinnu ef það er þreytt. Það sem mér finnst reyndar vera svo ótrúlegt er að fólk hringir sig inn veikt og lætur vita hversu lengi það ætlar að vera veikt. Þetta finnst mér vera alveg lýsandi dæmi fyrir hvað Normenn eru miklir aumingjar. En það er svo reyndar spurning hvort þetta sé þeim að kenna þar sem kerfið hérna elur af sér aumingja. Það er heimskulegt að vinna mikið því þá borgarðu bara hærra hlutfall af tekjunum í skatt og heimildir til veikindaréttar eru hlægilega rúmar. “Frídagarnir” tveir á Íslandi blikna í samanburði við þetta.

Það er að vissu leyti áhugavert að bera saman Ísland og Noreg í þessu samhengi. Á Íslandi hafa lögmál markaðarins fengið að ráða lengi og reynt að lágmarka álögur og höft á einstaklinga og fyrirtæki til að hámarka gróða. Það endaði með ósköpum eins og komið hefur í ljós. Í Noregi er þessu svo akkúrat öfugt farið. Þar hefur félagshyggjustjórn verið við lýði lengi og það liggur við að maður eigi erfitt með andardrátt yfir hvað er þrengt að manni til að ná af manni peningum. Skattarnir eru háir sem er náttúrulega réttlætt með því að allir eigi að leggja sitt af mörkum. Þetta sýnist mér ekkert vera virka neitt sérstaklega hérna. Heilbrigðiskerfið hérna er gott dæmi. Á einhverjum lista var Noregur í einu af efstu sætunum yfir þau lönd heimsins sem leggja hvað mest til heilbrigðismála en á sama tíma er Noregur um 20 sætum á eftir þeim efsta þegar kemur að því að meta afköst og gæði. Biðlistarnir virðast ekkert vera neitt styttri hérna heldur en á Íslandi. Útdeilingin á peningunum sem renna til heilbrigðismála hérna eru nefnilega ekkert sérstaklega afkastahvetjandi og er eiginlega bara fáránleg. Gott dæmi um þetta er t.d. að þegar maður skráir sig inn í landið og bæjarhlutann fær maður úthlutað heimilislækni. Um leið og maður svo staðfestir að maður vilji svo vera hjá viðkomandi lækni byrjar hann að fá greitt mánaðarlega bara fyrir það eitt að maður er skráður hjá honum. Þetta finnst mér vera gersamlega óskiljanlegt. Þegar einstaklingur þarf svo að fara til læknis fær hann svo að sjálfsögðu aukalega greitt fyrir það. Rökin fyrir fyrirkomulaginu eru svo þau að með þessu móti sé auðveldara að fylgjast með fjárútlátum í heilbrigðiskerfinu. Að sjálfsögðu er auðvelt að fylgjast með þeim ef þú tekur bara eina summu og gefur fólki algerlega án þess að viðkomandi þurfi að gera nokkuð annað en að vera til.

Maður getur pirrað sig endalaust á þessu hérna en það er spurning hvort hlutirnir séu eitthvað betri annarsstaðar.

Þetta var ekki uppörvandi í þetta skiptið en svona er þetta bara stundum.

Bið annars bara að heilsa í bili,

Bkv,

Þorvaldur