Feðraorlofið

Nú er fyrsta vikan í feðraorlofinu að renna sitt skeið…..ég get ekki sagt að ég sé bara búinn að liggja með tærnar upp í loft. Það er búið að vera frekar mikið að gera þannig að þetta hefur ekki verið mikið frí. Planið er að vera í fríi eitthvað í þessari viku líka….vonandi gengur það eitthvað betur.

Það sem er búið að vera málið er að ég þarf að senda inn umsókn til siðanefndar í Perth í tengslum við rannsóknina sem ég framkvæmi hugsanlega þar. Frekar ergilegt þar sem ég er þegar búinn að senda inn og fá samþykktar allar þær rannsóknir sem ég hugðist framkvæma……gallinn er bara sá að ég þurfti að breyta talsvert 3 rannsókninni til að samrýmast þeim reglum sem þar eru settar…….þar á bæ eru menn ekki jafn umburðarlyndir og hér varðandi það að sprauta saltvatni í heilbrigt fólk. Þriðja rannsóknin lítur því talsvert öðruvísi út en hún gerði í byrjun.

Um síðustu helgi náði ég að klára mælingarnar í tengslum við 2 rannsóknina mína sem var ansi mikill léttir enda bæði í kapphlaupi við tímann á tveimur vígstöðvum; að ná að fá nægilega marga þátttakendur áður en allir byrja í prófum og að komast heim til að hitta nýjasta fjölskyldumeðliminn sem ég hef varla hitt frá fæðingu. Það tókst sem sagt að klára á laugardag og ætlunin var svo að kíkja bara á niðurstöðurnar þegar ég kæmi úr fríi……..það gat ég hinsvegar ekki enda varla hægt að vinna þrotlaust að einhverju í 4 mánuði og fara svo bara í frí þegar maður getur fengið að vita eitthvað um niðurstöðurnar. Ég kíkti því á þetta þegar Ásta vissi ekki af og verð að segja að ég táraðist næstum því yfir hvað niðurstöðurnar líta vel út. Verður spennandi að sjá hvernig restin af gögnunum kemur til með að líta út.

Sú stutta lítur orðið út eins og 3 mánaða barn enda gerir hún ekkert annað en að borða og sofa. Gabríel hefur mjög gaman af henni og er alltaf að koma og heilsa henni. Þá gerir hann eins og afi  í Hveratúni; tekur í hendina á henni og segir “komdu sæll og blessaður”. Frekar fyndið.

Gabríel er að reyna hætta að nota bleyju þessa dagana. Það gengur svona upp og ofan enda á hann stundum erfitt með að taka eftir því hvenær hann þarf að fara á klósettið. Slysin eru því tíð um þessar mundir en það hlýtur að koma eins og annað.

Við erum búin að panta far heim. Við komum 30. júní og verðum í 3 vikur þannig að það ætti að vera nægur tími til að hitta sem flesta. Verður allavega gott að komast aðeins í burtu.

En jæja, hér er kominn svefntími. Reyni nú að virkja mig aðeins í skrifunum héðan í frá þar sem afsakanirnar eru ekki eins margar og þær hafa verið.

 

Bkv

 

Þorvaldur

Sucking up the glory

Lengstu fjarveru frá þessari síðu lýkur hér og nú. Margir samverkandi þættir hafa orðið þess valdandi að það er ekki dropi eftir af auka orku þegar öllum skylduverkum dagsins lýkur.

Sú stutta var nefnd Rakel Jara tæpum 2 vikum eftir að hún kom í heiminn ……af hverju gæti einhver spurt…..af því bara er svarið. Við vorum sammála um að hún þyrfti að fá nafn sem útlendingar gætu borið fram. Þar með var hægt stroka út nánast öll nöfn hjá mannanafnanefnd. Eftir að hafa strikað yfir nöfn sem leiðinlegir einstaklingar bera, nöfn sem kölluðu á stríðni og uppnefningar og ljót nöfn að sjálfsögðu, varð þetta lendingin. Hún verður að lifa með þessu blessunin.

Ég fór í vinnu daginn eftir að hún fæddist (eftir 2 tíma svefn). Það var af nauðsyn einni sem ég gerði það því ég þurfti að fá aðstoð við rannsóknina mína. Sú aðstoð var annaðhvort í boði þann dag eða 3 vikum seinna.

Ég er svo búinn að vera í vinnu nánast sleitulaust síðan. Svona til að reyna afsaka það þá er líka ástæða fyrir því. Hún er sú að ég komst loksins í gang með rannsóknina mína í vikunni eftir páska. Þátttakendur í rannsókninni eru aðrir nemendur háskólans en þeir þurfa flest allir að skila stórum verkefnum og huga að prófaundirbúningi þegar líður á maí mánuð. Ef ég hefði beðið með að fara í gang hefði ég því átt það á hættu að fá ekki nægilega marga þátttakendur fyrir sumarfrí….sem væri algert slys. Því legg ég núna nótt við dag við að reyna klára rannsóknina svo ég komist í feðraorlof en það verður vonandi um miðjan mánuðinn.

Hamingjuóskirnar eru búnar að streyma úr öllum áttum eftir að sú stutta kom í heiminn sérstaklega til mín þar sem ég er öllu meira úti á meðal fólks heldur en Ásta. Það er einmitt það sem titillinn vísar í þ.e. að ég tek við hamingjuóskunum á meðan Ásta er heima og ber hitann og þungann af þessu öllu saman. Ég get ekki sagt að ég hafi beint sofið vel síðan hún fæddist en ég kvarta ekki þar sem móðirin þarf að vakna nokkrum sinnum á nóttunni til þess að bera kvöld/nætursnarlið á borð. Hún á allavega skilið klapp á bakið þó það sé ekki nema bara fyrir þetta. Ofan á þetta hefur svo bæst að dagmamma G-mannsins var í fríi alla síðustu viku þannig að hann er líka búinn að vera heimavið. Rakel er búin að vera kvefuð síðustu 2 vikur þannig að manni finnst alltaf eins og hún sé að kafna á nóttunni. Bróðir hennar er búinn að vera sýkingu í eyrunum með tilheyrandi vellíðan og ég með hálsbólgu sem var svo svæsin að ég velti því alvarlega fyrir mér hvort ég ætti ekki bara að hrækja á gólfið svo ég slyppi við að kyngja munnvatninu.

Það sér sem betur fer fyrir endan á þessu ástandi.

Framundan….tja….ætli það sé ekki bara einn dagur í einu. Ég er allavega að fara á námskeið í Middelfart á miðvikudag + fimmtudag í næstu viku með Peter O´Sullivan (nafnið hringir sjálfsagt engum bjöllum hjá neinum svo ég fer ekkert í að útskýra það).

Það verður vonandi ekki jafn langt í næsta yfirlit af lífinu hér á Beatesmindevej

 

Bkv

 

Þorvaldur

 

 

Erfinginn, taka tvö

Það er ekki hægt að kvarta yfir því að héðan sé ekkert að frétta eins og oft áður enda nóg um að vera. Væntanlegur erfingi hafði boðað komu sína í heiminn þann 28. mars sl en það kom engum á óvart að það gengi ekki alveg eftir. Verðandi móðir var orðin langþreytt á ástandinu enda búin að finna talsvert meira fyrir óléttunni í þetta skiptið og gat því tekið kvíðablandna gleði sína á ný á sunnudag þegar bumbubúinn fór að gera vart við sig. Ekkert gerðist hinsvegar þann daginn en á mánudag fór að draga til tíðinda. Ásta  byrjaði að fá sterka samdrætti um hádegisbilið……ég var hinsvegar bara í vinnunni…..en við ákváðum að stytta vinnudaginn í þetta skiptið til að skjótast upp á fæðingardeild. Þar var Ásta skoðuð í bak og fyrir og fékk að vita að þrátt fyrir alla samdráttarverki væri enn talsvert langt í land en við ákváðum að doka við því að verkirnir ágerðust bara. Að lokum fór það þó svo að við fórum heim klukkan 22 um kvöldið þar sem það var ekkert að gerast……nema að Ástu var illt. Við vorum búin að vera heima í c.a. hálftíma þegar svo kom að því að við þurftum að fara niðureftir aftur því hríðarnar voru orðnar það sterkar. Til allrar hamingju var ljósmóðirin, sem við höfðum verið hjá alla meðgönguna, að byrja á vakt þegar við komum aftur svo að við fengum kunnuglegt andlit. Útvíkkunin var enn ekki orðin nægilega mikil til að þetta gæti kallast aktíf fæðing og því brugðið á það ráð að stinga á belginn klukkan 00:40 til að flýta fyrir…..sem það og gerði því 4o mín seinna var lítil stelpa komin í heiminn.

Öll tékk og próf komu vel út og því ekki eftir neinu að bíða uppi á spítala. Við vorum komin heim klukkan rúmlega 4 um nóttina enda talsvert betra að sofa í sínu rúmi en einhverju spítalarúmi.

Það var talsverð óvissa með það hvernig krónprinsinn tæki tíðindunum um að vera orðinn stóri bróðir og þeirri óvissu hefur enn ekki verið eytt. Hann veit eiginlega ekkert hvernig hann á að vera greyið sem er svosem skiljanlegt…..sérstaklega í ljósi þess að hann hefur hingað til ekki verið sá besti í að deila dótinu sínu. Héðan í frá þarf hann að deila öllu en erfiðast fyrir hann held ég að það verði að deila mömmu sinni.

Mamma, pabbi og Guðný eru búin að vera í heimsókn hérna hjá okkur síðan á sunnudag. Þar fyrir utan er öll tengdafjölskyldan stand-by í Tylstrup þannig að við höfum fengið alla þá hjálp sem við höfum þurft og rúmlega það. Fyrir þetta er ég, óöryggi pabbinn óendanlega glaður og fæ seint þakkað fyrir alla hjálpina. Það verður allavega ekki gert með orðum. Sömuleiðis er ég snortinn yfir öllum kveðjum, sms´um, tölvupóstum og símtölum sem við höfum fengið undanfarna daga. Það er gott að eiga góða að.

Það er í mörg horn að líta, sérstaklega þegar maður getur kallað Beatesmindevej 56 2 hæð til hægri stórt heimili. Ég ætla því að fara reyna gera eitthvað gáfulegt á meðan allir sofa.

Gleðilega páska!!

Bkv

 

Þorvaldur

Ímyndarvandi

Ég get vel skilid thad sem andlegur leidtogi okkar meinti thegar hann taladi um ad bankarnir ættu vid ímyndarvanda ad ræda stuttu fyrir hrun. Ég á nefnilega vid svipad vandamál ad strída (verd samt væntanlega ekki gjaldthrota).

Ímyndarvandinn snýr ad thví í hvada átt ég stefni med rannsóknum og kennslu. Thad sem ég er adallega ad fást vid thessa dagana er, eins og ádur hefur komid fram, rannsóknir á verkjum frá mjadmagrind. Thar sem fólk med slík einkenni eru ekki á hverju strái notast ég vid experimental pain; ég sprauta thátttakendurna med saltvatni sem framkallar skammvinnt verkjaástand. Nidurstødurnar mælinganna nota ég svo til ad útskýra ad einhverju leyti hvernig thetta virkar hjá theim sem thjást af verkjum frá mjadmagrind. Ekki fullkomid módel enda ekkert sem getur komid í stadinn fyrir the real thing. Hérna vid háskólann hefur madur adallega áhuga á hvada mekanismar liggja ad baki thví ad madur fær verki og hvad er thad sem heldur theim vid. Thetta thýdir ad madur tharf ad hafa talsverda thekkingu á thví sem gerist á frumuleveli (á leveli sem madur getur ekki séd) og svo hverjar birtingarmyndir verkjanna eru (stadsetning verkjanna, edli verkjanna, áhrif á vødvavirkni osv).

Thetta sem ég er ad fást vid gerir thad ad verkum ad ég er ad verda “the go-to guy” hjá theim sem thjást af verkjum frá mjadmagrind og er sá sem er alltaf talad vid thegar vantar kennslu i physiology of pain. Nu ber ekki ad misskilja mig og halda ad ég sé ósáttur vid ad vera talinn fær á einhverju svidi. Thad er gód tilfinning satt best ad segja. Gallinn er bara ad ég hef ekki bara áhuga á ad vita “in theory” hvernig á ad medhøndla fólk. Í thessu tilliti vill ég nota “practice what you preach” nálgunina. Ekkert jafn pirrandi og allir sérfrædingarnir sem vita allt en stunda thad ekki sjálfir. Málid er bara ad madur býr eiginlega til sinn eigin hóp kúnna á umtali og vidfangsefni innan rannsókna. Fólk horfir jú á hvar bakgrunnur manns liggur (í hverju á madur ad vera gódur). Málid er bara ad thó svo ad rannsóknarbakgrunnur minn liggi ádurnefndum svidum thýdir thad ekki ad áhugi minn og kunnátta einskordist vid thad. Veit ekki alveg hvernig madur á ad taka á thessu PR-vandamáli.

Eins og gløggir lesendur taka etv eftir thá er thetta skrifad á danskt lyklabord á vinnutíma. Thad thýdir ad ég er ekki ad vinna vinnuna mína. Thad helgast af thví ad thad hefur enn ekki tekist ad komast í gang med rannsóknina mína og talsvert erfitt ad segja til um hvenær thad verdur. Ég er allaveg hættur ad segjast stefna á einhvern ákvedinn tíma. Ég er thví uppiskropa med ad finna mér ný vidfangsefni. Er reyndar líka ad farast úr ótholinmædi enda ekki hægt ad segja ad thad sé mín sterka hlid.

Thad er lítid ad frétta af barnavaktinni…..sem er ágætt thar sem thad er ansi margt sem tharf ad nást ádur en nýr einstaklingur mætir í heiminn.

En jæja, tharf ad fara thykjast gera eitthvad…….finn mér fullt af pappírum til ad halda á medan ég strunsa hratt um ganga háskólans……thá halda allavega allir adrir ad ég sé thvílíkt upptekinn. Thetta snýst nefnilega allt um ímyndina.

Bkv

Thorvaldur

Vikur á milli stríða

Það er ansi gott að það sé ekki alltaf brjálað að gera svona svo að maður fái smá tíma og tækifæri til að anda með nefinu áður en næsta törn byrjar. Það sem af er ári hefur að miklu leyti farið í að bíða eftir hinu og þessu svo að hægt sé að fara í gang með næstu rannsókn. Ég er orðinn c.a. mánuð á eftir áætlun miðað við það sem ég hafði ætlað mér í byrjun, ekki þar fyrir að námsáætluninn mín sé eitthvað plagg sem er grafið í stein. Engu að síður er óþægilegt að vita til þess að það verði bara meira að gera seinna þegar kemur að því að þurfi að fara vinna úr gögnunum.

Það fór óratími í það að bíða eftir að fá lánuð tæki sem ég svo uppgötvaði að ég þyrfti ekki…..það var nefnilega allt annað tæki sem passaði betur….en það þurfti að panta frá Bandaríkjunum. Þegar það kom í hús reyndist það gallað…..þá pöntum við bara annað og bíðum eftir því. Nei heyrðu, þetta fyrsta sem þú pantaðir það var alls ekkert gallað…..Svona er þetta bara. Þetta tæki er sem sagt accelerometer…smá tæki sem er nánast í öllum raftækjum í dag. Þetta tæki mælir hröðun, eins og nafnið gefur til kynna, en ég ætla að nota það til að mæla hraða hreyfingar yfir 20° hreyfiferil…..hljómar ekki einfalt og er ekki einfalt. Þessvegna er ég með verkfræðing í því að búa til forrit fyrir mig sem umbreytir signalinu í eitthvað sem ég get notað. Hann er búinn að vera upptekinn við annað þannig að mitt dæmi situr á hakanum, skiljanlega þar sem hann er að gera mér greiða. Öll þessi bið gerir svo það að verkum að dauðu tímarnir verða margir og langir. Í dag afrekaði ég á heilum vinnudegi að skrifa einn tölvupóst og saga eitt plaströr í tvennt. Manni finnst einhvernvegin að maður þurfi að gera aðeins meira til að eiga launin skilið.

Tölvupósturinn sem ég afrekaði að skrifa var í sambandi við væntanlega dvöl í Perth. Það eru nefnilega ýmis praktísk vandamál sem þarf að leysa í sambandi við verkefnið þar sem það passar mér best að vera þarna um svipað leyti og Ástralir eru á leið í sumarfrí. Einnig er spurning um hvort hægt sé að finna nægilega marga þátttakendur í rannsóknina en það er aðallega á þeirra könnu. Þetta þarf samt að fara koma í ljós fljótlega þar sem maður þarf, að fenginni reynslu, að fara huga að því að sækja um dvalarleyfi fyrir okkur öll. Það ferli tók nokkra mánuði síðast þar sem ég þurfti m.a. að skaffa röntgen af brjóstkassa til að sanna að ég væri ekki með berkla. Manni leið ekkert eins maður kæmi frá þriðja heiminum þegar maður frétti að enginn annar í bekknum þurfti að gera það sama.

Það er skelfilegt að faghornið sé búið að drabbast niður upp á síðkastið. Ég hef reyndar velt því fyrir mér hvort maður þyrfti að finna því annan farveg enda þarf maður að fara passa aðeins hvað maður segir….Mér finnst reyndar skelfilegt að þurfa viðurkenna það en svona er þetta. Faghornin verða allavega að verða diplómatískari héðan í frá ef þau halda áfram….spennandi að sjá hvort maður geti haldið aftur af sér.

En jæja, hér er komið kvöld og Uncharted 3 spilar sig ekki sjálfur.

Bið að heilsa í bili,

Þorvaldur

Danmörk, land aumingjanna

Það hefur löngum verið horft til Danmerkur þegar Íslendingar vilja bera sig saman við nágrannaþjóðirnar. Danir eru svo ligeglad og hérna hafa allir það gott. Það er að vissu leyti rétt….fyrir utan að þeir eru ekki ligeglad. Ætli skipulagsóðir sé ekki nær lagi.

Ætli það sé ekki hægt að segja að hérna muni allir eftir sínum minnsta bróður……alveg sama hvort hann sé raunverulega minnstur eða vilji bara vera minnstur af því að það kemur best út. Þeir sem hafa það eiginlega “relatíft” verst hérna eru þeir sem eru í svipaðri aðstöðu og við (nema hvað, annars væri ég varla að skrifa um þetta). Þetta eru þeir sem eru í fullri vinnu og eru með meðallaun (veit reyndar ekki hvað þau eru há). Að vera í þessum flokki þýðir að maður hefur engan rétt á neinu af því að maður er of tekjuhár en er samt ekkert sérstaklega tekjuhár. Ég var einhverntíma búinn að reikna það út að ef ég ynni 12 tímum minna á viku, væri ég með sömu ráðstöfunartekujur og í dag. Það er ekki beint eðlilegt en svona er þetta. Það eru reyndar margir sem spila inn á þetta þar sem þeir hafa það betra eða jafngott með því að vera bara heima og slappa af.

Það er ansi athyglisvert að heyra að í fréttunum um að háskólakennarar á Íslandi kvarti yfir að nemendur nenni ekki að læra. Spurning hvaðan það kemur. Hérna í DK fara nemendur í grunnskólum aldrei í próf enda orkar það tvímælis að auka andlegt álag á börnin með slíkum óþarfa. Slíkt er heldur ekki í anda “janteloven” þar sem tryggja þarf að enginn skari fram úr heldur eiga allir að vera jafnir. Þetta er allt mjög göfugt einhverntíma kemur að því að svona hugsunargangur virkar ekki. Vinnumarkaðurinn vill væntanlega fá þá sem eru “bestir”, hvernig það svo sem er metið, fyrir utan að  allir lenda í því óréttlæti að þurfa gangast undir próf á seinni skólastigum. Þetta hefur maður orðið var við og þá sérstaklega Ásta, enda er hún í skóla með þessu liði. Það líður varla sá dagur að einhver fari ekki að grenja ( í alvörunni að grenja meina ég ) af því að eitthvað er ósanngjarnt í skólanum (t.d. eins og að þurfa hugsanlega að svara spurningu fyrir framan bekkinn). Þetta er fullorðið fólk…..hefði maður haldið. Virðist vera afurð kerfis sem virkar ekki. Útskýrir kannski hvers vegna u.þ.b þriðjungur aðspurðra meðal fólks sem er nýkomið út á vinnumarkaðinn hér er að kikna undan stressi sem getur varla talist skrýtið þegar þetta er í fyrsta skipti sem einhvers er krafist af viðkomandi.

 

Jæja, þetta var útrás vikunar. Af okkur er annars fínt að frétta. Bara 4 vikur í settan dag hjá Ástu og maður orðinn helvíti vel undirbúinn undir þetta allt saman…..not.

Segi þetta gott í bili enda kominn tími á að slappa aðeins af.

Bkv,

 

Þorvaldur

Reality check #2

Í síðustu viku var ferðinni heitið til Kaupmannahafnar undir því yfirskini að við værum að fara heimsækja Guðnýju systur og hitta Egil bróðir og fjölskyldu hans. Það var að vísu rétt en aðalástæða þessa að við völdum þessa helgi var sú að ég hafði verið valinn til að taka á móti EliteForsk-ferðastyrknum ásamt 17 öðrum. Þetta var að sjálfsögðu mikil upphefð og heiður. Bara það eitt að vera tilnefndur af skólanum er ansi góð viðurkennning og klárlega merki um að maður sé að gera eitthvað rétt…..allavega tek ég því þannig. Við þetta tækifæri langar mig líka að þakka þær fjöldamörgu kveðjur sem ég fékk í tilefni að þessu. Það var mjög gaman. Helginni eyddum við svo á Djöflaeynni þar sem við meðal annars fengum að hitta nýju frænku okkar hana Emilíu. Gabríel og Júlía náðu að leika sér aðeins saman sem var ansi góð breyting frá því í sumar þegar tíminn fór aðallega í að Gabríel gekk um og passaði að hún léki sér ekki með dótið hans.

Þegar heim var komið tók svo raunveruleikinn við aftur. Styrkþeginn þurfti sjálfur að skafa bílinn sinn á mánudagsmorgunn og sonur hans klóraði hann í framan þegar átti að klæða hann í fötinn. Ágætt að vera kippt niður á jörðina aftur.

Í dag áttum við svo tíma niðri á spítala þar sem boðið var upp á sceenic tour á fæðingadeildinni……úfffffff! Allt í einu uppgötvaði maður að þetta er að fara bresta á. Ég held að ég hafi orðið talsvert stressaðri við þetta heldur en ég varð nokkurntíma síðast. Að hluta til örugglega af því að nú veit maður hverju maður á von á og svo af því að það hefur ekki farið mikill tími eða orka í undirbúa komu næsta erfingja. Allur undirbúningurinn sem hefði átt að hafa farið fram undanfarna mánuði rann því í gegnum höfuðið á manni á meðan þessu öllu saman stóð. Ágætis reality check.

Framundan er, vonandi, aðeins rólegra tímabil þar sem ekki eru í kortunum nein deadline eða neitt sem verður að nást fyrir einhvern ákveðinn tíma. Ég held að það væri ágætt að nýta þann tíma til að slaka aðeins á. Gæsamamma, hinsvegar, virðist ekki alveg vera sammála því þar sem hún er komin í gang með hina týpísku hreiðurgerð sem virðist vera órjúfanlegur hluti af því að verða móðir. Allt í einu þarf allt að vera í orden……og það þarf helst að gerast strax. Svona er þetta bara.

 

En jæja, þetta var nóg í bili. Meira síðar.

 

Bkv

 

Þorvaldur

Þorvaldur lærir að telja upp að tíu

Það er orðið ansi langt síðan síðast…..sem á sér sínar skýringar eins og alltaf. Aðstæðurnar eru reyndar búnar að vera nokkuð sérstakar hér á bæ þar sem deadline ofan á deadline hefur haldist í hendur við að frúin á bænum var í prófaundirbúningi. Þessu þarf svo öllu að púsla saman með að stubburinn þarf sína athygli og ég hét mér því áður en að ég byrjaði í þessu námi að það skyldi ekki bitna á honum að ég eigi annríkt. Öll aukavinnan hefur því farið fram á morgnana áður en allir fara á fætur eða á kvöldin þegar hann er sofnaður.

Titill færslunar gefur til kynna að það hafi reynt á nokkur, ef ekki öll, þolrifin undanfarnar vikur. Þetta byrjaði allt saman í tengslum við að ég þurfti að senda inn umsókn til siðanefndar vegna hliðarverkefnis sem ég er að fara vinna að, samhliða phd verkefninu mínu. Mjög fín ákvörun. Allavega þá ákvað ég að fara út í þetta þar sem “protocollið” var klárt þar sem þetta er verkefni sem átti að ráðast í fyrir tveimur árum í Ástralíu en varð aldrei neitt úr. Mitt hlutverk var því að snara yfir á dönsku þeim hluta sem þurfti að vera á dönsku auk þess sem þurfti að staðfæra allar praktískar upplýsingar. Það sem krafðist mikils undibúnings var því klárt en engu að síður töluverð vinna fólgin í að uppfylla öll þau skilyrði sem danska siðanefndin setur. Deadline fyrir umsóknina var 23. janúar klukkan 23:59. Eftir mikinn barning var ég klár með umsóknina klukkan 22:15 það kvöld en þá átti bara eftir að finna út hvernig það átti að gerast. Leiðbeiningarnar sem voru gefnar á heimasíðunni voru í hæsta máta misvísandi þannig að ég endaði með að senda gögnin inn kl 23:55. Daginn eftir fékk ég svo skilaboð frá nefndinni þess efnis að það sem ég hefði sent inn hefði verið í lagi…..en ég hafði sent allt inn sem einn pdf-file en það átti að koma inn sem 9 mismunandi pdf-files. Get a life. Ég varð við þessari ósk. Daginn eftir fékk ség svo aftur skilaboð þess efnis að það hefði vantað eitt skjal…..jesúst kristur. Ég sendi það inn og hef ekkert heyrt síðan. Ætli það komi ekki síðar.

Á fimmtudaginn lögðum við svo í hann til Osló til að fara í long overdue heimsókn til þeirra sem við þekkjum þar. Náðum að sjálfsögðu ekki að hitta alla en svona er það. Allavega þá sigldum við frá Frederikshavn til Osló sem tók 8 1/2 tíma en þar sem við lögðum í hann klukkan 10 um morgun var það ekki svo slæmt. Einkasonurinn sá hinsvegar til þess að ferðin gat ekki endað nógu snemma þar sem hann sýndi af sér áður óþekkta og óþolandi hegðun. Hann vildi ekki sofa og grenjaði og öskraði nánast alla leiðina. Hér þurfti fjölskyldufaðirinn að telja langleiðina upp að tíu. Allt þetta hafðist þetta þó fyrir rest og það var gaman að koma “heim” í smá stund. Það hafði ekki mikið breyst annað en hvað var mikið af stillönsum við byggingarnar umhverfis gamla vinnustaðinn minn. Það skrifast á Anders Breivik. Það var óneitanlega a trip down memory lane að fá að borga tæplega 1700 íkr fyrir bjór á kaffihúsi. Mjög sanngjörn verðlagning.

Á heimleiðinni sigldum við frá Larvik og áttum að leggja í hann klukkan 22:15. Við mættum, eins og fyrirskipað hafði verið, rúmlega klukkutíma fyrir brottför enda var skýrt kveðið á um það á farseðlinum. Þar þurftum við svo að fara í röð þar sem við þurftum að bíða í tæpa tvo tíma enda kom skipið ekki fyrir en 20 mín fyrir brottför. Þarna var maður orðinn frekar pirraður. Báturinn var nánast stappfullur af fólki þannig að það var ekki mikið af laus plássi til að koma sér fyrir. Til “allrar hamingju” lentum við á borði við hliðina á hópi krakka á fermingaraldri sem var á heimleið í fylgd 4 karlmanna. Línurnar voru lagðar í byrjun af þeim fullorðnu “krakkar þið verðið að halda ykkur vakandi í bátnum svo þið getið sofið í bílnum á leiðinni heim”………helvítis fávitar!! Táningarnir tróðu í sig nammi á leiðinni og skoluðu því niður með red bull með tilheyrandi hávaða. Ég var gersamlega að verða geðveikur á þessum fávitum. Við lögðumst að höfninni klukkan 02:00 í mjög fínu skapi….ósofin.

Snemma daginn eftir þurfti ég svo að mæta klár á námskeið. Eftir langan dag í háskólanum þurfti ég svo að mæta niður á stofu þar sem mín beið 4 tíma “vinnudagur”. Mér tókst að gleyma veskinu mínu  í strætónum með öllum þeim kortum sem ég á. Það kemur væntanlega ekki í leitirnar þannig að það er mjög lítil vinna framundan við að fá það aftur…..fyrir utan kostnaðinn.

Þessi vika er búin að fara í talsvert mikla bið í tengslum við rannsóknina mína; það þarf að gera við eina tölvuna sem tekur nokkra daga, það þarf að panta einhverja hluti í tölvuna sem tekur viku, það þarf magnara fyrir EMG mælingar sem þarf að fá lánaðan…..en það eru allir í notkun.

Svona er þetta bara búið að vera gegnumgangandi undanfarnar vikur þannig að maður er búinn að draga andan djúpt svo oft að maður er nánast kominn með súrefniseitrun. Fyrir utan að vera orðinn ansi flinkur í að telja upp að tíu.

Annars var það ekkert mikið meira í bili. Það er búið að tappa aðeins af frústrationinni í bili.

Bkv,

 

Þorvaldur

Nýja árið

Þetta fara að verða bara mánaðarlegar færslur hérna á síðunni. Alltaf getur maður samt borið því við að það sé mikið að gera. Ég geri það í þetta skiptið þó svo að sú afsökun sé að verða þreytt.

Það var furðu létt að koma sér í gang eftir jólafríið enda ekki um mikið frí að ræða. Bara nokkrir dagar. Hjá mér er það yfirleitt þannig þegar ég fer í frí að tekur svona um viku bara að gíra sig niður. Eftir það getur maður slappað af. Þetta jólafrí var því bara eins og löng helgi. Ég er ekki mikill kaffidrykkjumaður (vill ég sjálfur meina) enda finnst mér kaffi ekkert sérstakt á bragðið. Því er aftur á móti ekki hægt að neita að kaffi hefur góð áhrif á afköstin hjá manni, sé þess neytt í hóflegu mæli. Ég drekk eiginlega ekki kaffi hérna heima en í vinnunni getur neyslan orðið allt að því óhófleg en áhrifin sem maður fær í byrjun (við fyrsta kaffibolla dagsins) aukast ekki í samræmi við fleiri kaffibolla. Kaffidrykkjan er oft tengd því að manni vantar pásu. Þá röltir maður og nær sér í áfyllingu. Núna um miðja vikuna tók ég hinsvegar þá ákvörðun að hætta að drekka kaffi enda var ég hættur að sofa á nóttunni og hjartað barðist eins og á veðhlaupahesti þegar ég lá og slappaði af (sem er mjög eðlilegt) og eftir það hefur ansi margt skánað. Ég er reyndar allaf þreyttur en það verður að hafa það.

Það dró til tíðinda fyrir jólin þegar ábúendur Beatesmindevej jarðarinnar gengu í það heilaga við hátíðlega athöfn í ráðhúsi Álaborgar að viðstöddu fámenni. Ég verð að segja að fyrirfram ákveðnar hugmyndir mínar um brúðkaup voru aðeins öðruvísi en það reyndist í raunveruleikanum. Engu að síður var þetta skemmtilegt og gott að geta sagt frá því núna að maður sé orðinn ráðsettur maður.

Áramótin komu og fóru án þess að maður tæki eitthvað sérsaklega mikið eftir því……fyrir utan helvítis dvergandskotann sem gat ekki hætt að sprengja eitthvað heimatilbúið drasl hérna fyrir utan á öllum tímum sólarhringsins. Ég var á tímabili á leiðinni út til að kyrkja helvítið.

Áhyggjur þess yngsta á heimilinu fóru vaxandi eftir því sem nær dró afmælinu hans enda stóð til að bjóða krökkum sem gætu gerst svo djarfir að leika sér með dótið hans. Áhyggjur hans reyndust á rökum reistar enda fóru þau rakleitt í dótið hans að leika sér sem vakti tregablandnar tilfinningar hjá honum greyinu enda komu þau líka með pakka. Hann leysti vandamálið með því að halda á eins miklu af dótinu sínu og hann gat.

Eins og áður sagði er talsvert mikið að gera hérna, húsfreyjan á leiðinni í próf og ég með endalaust af dóti sem þarf að skila fyrir ákveðinn tíma. Það stærsta var sennilega greinin sem ég vann upp úr fyrstu rannsókninni en hana sendi ég af stað í dag. Ég ákvað að senda hana í PAIN sem er talsvert virt tímarit (með acceptance rate upp á 10%)  þannig að ég geri ráð fyrir að það verði á brattann að sækja. Fyrirkomulagið er þannig að greinin er send af stað til tímaritsins og er þaðan send út í “review process” sem gengur út á að aðrir aðilar sem hafa þekkingu á efninu eru fengnir til að lesa yfir greinina og koma með athugasemdir við það sem betur mætti fara. Eftir þennan process er svo tekin afstaða til hvort greinin fáist samþykkt eða ekki. Þetta gæti tekið allt upp í hálft ár þannig að ég get allavega snúið mér að öðru í bili. Ég vonast til þess að geta hafist handa við aðra rannsóknina mína í lok næstu viku eða byrjun þarnæstu……veit reyndar að svo verður ekki. Fyrir utan allt þetta er ég svo að skrifa umsókn til siðanefndar fyrir annað verkefni sem er eiginlega búið að fá mig í…..sem bætist ofan á allt hitt. Maður verður mjög vinsæll á heimavígstöðvunum eftir þetta ár.

En jæja, ég held ég þurfi líka aðeins að sinna fjölskyldunni þá sjaldan maður er heima hjá sér. Segi þetta því gott í bili.

Bkv,

 

Þorvaldur

Árið 2011

Það eru ekki margir klukkutímarnir eftir af þessu ári. Dagurinn leið reyndar hraðar heldur en ég hafði gert ráð fyrir og því ekki gefist tími til að setjast niður og rifja upp hvað var markvert á árinu sem er að líða. Maður gæti sjálfsagt reynt að hripa eitthvað niður en þá er ég ansi hræddur um að margt myndi gleymast í flýtinum.

 

Þetta verður því stutt að þessu sinni. Við þökkum öllu og öllum fyrir allt og allt á árinu sem er að líða. Vonandi eigum við meiri möguleika á því að hitta vini og ættingja á komandi ári.

 

Meðfylgjandi er svo myndayfirlit yfir árið (í tímaröð) af erfingjanum.

 

Bkv,

 

Þorvaldur