Það var furðu létt að koma sér í gang eftir jólafríið enda ekki um mikið frí að ræða. Bara nokkrir dagar. Hjá mér er það yfirleitt þannig þegar ég fer í frí að tekur svona um viku bara að gíra sig niður. Eftir það getur maður slappað af. Þetta jólafrí var því bara eins og löng helgi. Ég er ekki mikill kaffidrykkjumaður (vill ég sjálfur meina) enda finnst mér kaffi ekkert sérstakt á bragðið. Því er aftur á móti ekki hægt að neita að kaffi hefur góð áhrif á afköstin hjá manni, sé þess neytt í hóflegu mæli. Ég drekk eiginlega ekki kaffi hérna heima en í vinnunni getur neyslan orðið allt að því óhófleg en áhrifin sem maður fær í byrjun (við fyrsta kaffibolla dagsins) aukast ekki í samræmi við fleiri kaffibolla. Kaffidrykkjan er oft tengd því að manni vantar pásu. Þá röltir maður og nær sér í áfyllingu. Núna um miðja vikuna tók ég hinsvegar þá ákvörðun að hætta að drekka kaffi enda var ég hættur að sofa á nóttunni og hjartað barðist eins og á veðhlaupahesti þegar ég lá og slappaði af (sem er mjög eðlilegt) og eftir það hefur ansi margt skánað. Ég er reyndar allaf þreyttur en það verður að hafa það.

Það dró til tíðinda fyrir jólin þegar ábúendur Beatesmindevej jarðarinnar gengu í það heilaga við hátíðlega athöfn í ráðhúsi Álaborgar að viðstöddu fámenni. Ég verð að segja að fyrirfram ákveðnar hugmyndir mínar um brúðkaup voru aðeins öðruvísi en það reyndist í raunveruleikanum. Engu að síður var þetta skemmtilegt og gott að geta sagt frá því núna að maður sé orðinn ráðsettur maður.

Áramótin komu og fóru án þess að maður tæki eitthvað sérsaklega mikið eftir því……fyrir utan helvítis dvergandskotann sem gat ekki hætt að sprengja eitthvað heimatilbúið drasl hérna fyrir utan á öllum tímum sólarhringsins. Ég var á tímabili á leiðinni út til að kyrkja helvítið.

Áhyggjur þess yngsta á heimilinu fóru vaxandi eftir því sem nær dró afmælinu hans enda stóð til að bjóða krökkum sem gætu gerst svo djarfir að leika sér með dótið hans. Áhyggjur hans reyndust á rökum reistar enda fóru þau rakleitt í dótið hans að leika sér sem vakti tregablandnar tilfinningar hjá honum greyinu enda komu þau líka með pakka. Hann leysti vandamálið með því að halda á eins miklu af dótinu sínu og hann gat.

Eins og áður sagði er talsvert mikið að gera hérna, húsfreyjan á leiðinni í próf og ég með endalaust af dóti sem þarf að skila fyrir ákveðinn tíma. Það stærsta var sennilega greinin sem ég vann upp úr fyrstu rannsókninni en hana sendi ég af stað í dag. Ég ákvað að senda hana í PAIN sem er talsvert virt tímarit (með acceptance rate upp á 10%)  þannig að ég geri ráð fyrir að það verði á brattann að sækja. Fyrirkomulagið er þannig að greinin er send af stað til tímaritsins og er þaðan send út í “review process” sem gengur út á að aðrir aðilar sem hafa þekkingu á efninu eru fengnir til að lesa yfir greinina og koma með athugasemdir við það sem betur mætti fara. Eftir þennan process er svo tekin afstaða til hvort greinin fáist samþykkt eða ekki. Þetta gæti tekið allt upp í hálft ár þannig að ég get allavega snúið mér að öðru í bili. Ég vonast til þess að geta hafist handa við aðra rannsóknina mína í lok næstu viku eða byrjun þarnæstu……veit reyndar að svo verður ekki. Fyrir utan allt þetta er ég svo að skrifa umsókn til siðanefndar fyrir annað verkefni sem er eiginlega búið að fá mig í…..sem bætist ofan á allt hitt. Maður verður mjög vinsæll á heimavígstöðvunum eftir þetta ár.

En jæja, ég held ég þurfi líka aðeins að sinna fjölskyldunni þá sjaldan maður er heima hjá sér. Segi þetta því gott í bili.

Bkv,

Þorvaldur

Þetta verður því stutt að þessu sinni. Við þökkum öllu og öllum fyrir allt og allt á árinu sem er að líða. Vonandi eigum við meiri möguleika á því að hitta vini og ættingja á komandi ári.

Meðfylgjandi er svo myndayfirlit yfir árið (í tímaröð) af erfingjanum.

Bkv,

Þorvaldur

Bkv,

Þorvaldur

Gabríel er orðinn aðeins sáttari við jólasveininn en hann var í byrjun enda búinn að komast að því þeir séu ekki svo slæmir. Þekkir greinilega ekki vafasama fortíð þeirra íslensku í sambandi við að brjótast inn til fólks og stela mat eða kertum, skella hurðum, liggja á gluggum, áreita konur kynferðislega ofl. Ætli sá ótti komi ekki bara seinna.

Ég er afskaplega sáttur við að vinnulega séð sé ég kominn með aðeins meiri yfirsýn yfir sviðið, ekki svo að skilja að þetta sé ekki eitthvað auðvelt heldur meira að núna áttar ég mig betur á umfangi þess sem ég er að gera. Það var reyndar að bætast á mig ein rannsókn í viðbót sem verður líklegast framkvæmd samhliða þeim sem áður voru ákveðnar. Vel gert Þorvaldur.

Árið sem er framundan ber ýmislegt í skauti sér en það sem mesta athygli vekur er væntanleg fæðing í lok mars. Margt annað er svo í farvatninu sem ekki er hægt að greina frá að svo stöddu en það kemur innan skamms.

Partur af jólaundirbúningnum felur í sér skrif jólakorta. Þann póst sá ég um þetta árið eins og undanfarin ár. Ef ég á að segja alveg eins og er þá hef ég ekki alveg yfirlit yfir hvert kortin voru send. Til þeirra sem ekki voru þess heiðurs aðnjótandi að fá kort þetta árið langar mig bara að biðjast afsökunar. Það skrifast á gleymsku og skort á framkvæmdarsemi undirritaðs. Þess vegna langar mig að senda öllum vinum og fjölskyldu, nær og fjær okkar bestu óskir um gleðileg jól og farsælt komandi ár. Vonandi gefst meiri  tími og tækifæri fyrir fleiri (einhverja) hittinga á komandi ári.

Bkv,

Þorvaldur

Óléttan gengur vel fyrir sig þó svo að þetta reyni talsvert meira á heldur en síðast. Ég styrkist því í sannfæringu minni um að þetta sé stelpa.

Maður fylgist alltaf með fréttum frá Íslandi (þó ég skilji ekki af hverju maður sé að pirra sig á því). Maður varð því vitni að sirkusnum í kringum hið fræga nauðgunarmál sem kom upp. Hér ætla ég ekki að fara taka afstöðu í þessu máli enda hef ég engar forsendur til þess. Sem betur fer þekki engan af málsaðilum þannig að ég þarf heldur ekki að blanda mér inn í umræðuna. Reyndar fannst mér allt málið nánast falla í skuggan af umræðunni sem fylgdi í kjölfarið þar sem fólk var gersamlega tekið af lífi fyrir að flíka sinni skoðun.  Hér erum við svo að tala um fólk sem væntanlega er tengt málinu jafn mikið og ég. Það er ótrúlegt að fylgjast með úr fjarlægt hvernig fólk úthúðar hverju öðru á netinu sem fær mann til að hugsa hvað sé eiginlega að gerast á Íslandi. Ætli þetta hafi alltaf verið svona ? Umræðan í kringum svona kynferðisbrotamál hefur aldrei staðið mér nærri þ.e. enginn mér nákominn hefur lent í neinu slíku, sem betur fer. Hérna í Danmörku hafa komið upp nokkur mál síðustu ár í sambandi við grófa misnotkun á börnum sem fær mann virkilega til að hugsa sig um hvað sé að fólki. Allt þetta hefur orðið til þess að ég hugsa mig alltaf tvisvar um bara þegar ég er t.d. að þvo Gabríel þegar við erum í sundi eða hérna heima. Manni líður eiginlega eins og þegar maður er að ganga í gegnum tollinn í Leifsstöð þ.e. að maður sé sekur um eitthvað og þurfi að sanna “sakleysi” sitt. Mitt vandamál bliknar að sjálfsögðu í samanburði við þolendur kynferðisafbrota en engu að síður á þetta ekki að vera svona. Heimurinn er greinilega að verða helsjúkur og maður fær að líða fyrir það.

Í þessu samhengi, þá sérstaklega í sambandi við aflífanir á netinu, finn ég að ég hugsa talsvert meira um það hvernig ég haga mér þegar ég meðhöndla fólk. Það þarf ekki nema einn/eina sem finnst ég hafa brotið á sér til að mitt orðspor og þar með starfsferill verði lagt í rúst.

Þessi skrif eru búin að þróast í einhverja furðulega átt, en hvað með það.

Ég er að verða búinn með öll námskeið sem mér er skylt að taka hérna við háskólann en það er búið að vera meira mál en ég hafði séð fyrir í upphafi. Maður er því gersamlega á síðustu dropunum orkulega séð. Ofan á þetta er ég búinn að vera vinna fleiri daga en ég er vanur á stofunni þannig að dagarnir eru langir. Það er ekki nema vika eftir fram að jólum þannig að þetta hlýtur að hafast af.

Ég fór á jólahlaðborð á föstudaginn var, tvö nánar tiltekið. Það fyrra byrjaði klukkan 13:30 niðri í háskóla. Þar “neyddist” maður til að drekka bjór og ákavíti (sem ég hata) í þónokkru magni auk þess að háma í sig hefðbundinn danskan jólamat. Um kvöldið mætti ég svo á jólahlaðborð þar sem svipað var uppi á teningnum. Ég var kominn heim rúmlega tvö um nóttina og var því, eins og gefur að skilja, ekkert sérstakur daginn eftir. Hlýtur að hafa verið skemmdur hamborgarinn sem ég fékk mér rétt áður en ég fór heim.

En jæja…ég man ekki eftir fleiru í augnalokinu og bið því bara að heilsa.

Bkv,

Þorvaldur

Meðferðin við þessu….tja…..ég get ekki sagt enda þarf hún að vera klæðskerasaumuð en almennt séð gengur hún út á að finna út hvar vandamálið liggur þ.e. hver orsök einkennanna sé. Næsta skref (og það mikilvægasta) er að útskýra fyrir viðkomandi hver orsök vandamálsins sé og (það sem oft er erfiðast) hvers vegna aðferðin sem viðkomandi notar er ekki að virka (og hversvegna hún etv eykur vandamálið í stað þess að minnka það). Málið er nefnilega að “meðferðin” sem fólk veitir sjálfu sér gerir lítið annað en að auka athygli þess sjálfs á staðnum þar sem einkennin koma…..sem getur ekki leitt til neins annars en að auka verkinn.Vandamálið er svo oftast lagað með því að finna út (í sameiningu) hvernig hægt sé að ná takmarkinu (minnka verkina). Það þarf að aðlaga að hverjum og einum, hverju sinni og því engin uppskrift til.

Veit ekki alveg hvert ég er að fara með þessu öllu saman en meiningin er að benda á að það að hafa stjórn á eigin ástandi er mikilvægt til að við getum lifað eðlilegu lífi en að þau úrræði sem við notum oft á tíðum til að tryggja að svo sé eru stundum byggð á einhverju allt öðru en rökum.

Þetta mitt innlegg á þessu laugardagskvöldi (get auðveldlega tekið undir að ég eigi mér ekkert líf)

Bkv

Þorvaldur

Meðferð, hvort heldur sem er læknismeðferð eða endurhæfing færist sífellt meira yfir í einkageirann vegna sparnaðar….sparnaðar hjá ríkinu en ekki hjá þeim sem halda ríkinu uppi…..þ.e. þeim sem eru svo óheppnir að þurfa á heilbrigðiskerfinu að halda. Þeir borga eiginlega tvöfalt. Ég veit hreinlega ekki hvaða nálgun er best; sú að borga nánast ekkert í skatt en þurfa sjálfur að borga rándýrar heilsutryggingar eða að borga mikið í skatt og vera með “all included”. Á Íslandi er þetta eiginlega beggja blands.

Ég er þeirrar skoðunar að allir eigin jafnan rétt til heilbrigðisþjónustu. Ég held að flestir geti verið sammála mér í því og þannig held ég að það sé svona nokkurnvegin í þeim heimi sem ég lifi í. Hinsvegar er það orðið þannig að það eru komnar allskyns hliðargreinar út frá heilbrigðisvísindum sem boða bót og betrun allskyns meina. Það þarf sjálfsagt engum að koma á óvart að ég nefni kírópraktík sem dæmi. Þar er komið fyrirbæri sem að mínu mati afvegaleiðir fólk sem kemur í góðri trú til að fá bót meina sinna. Með því er ég ekki að segja kírópraktorar geti ekki gert neitt gagn….það vantar bara nánast algerlega einhverja sönnun fyrir því að það sem þeir gera yfir höfuð virki. Það er ótrúlegt að  heil stétt “heilbrigðisstarfsmanna” getur lifað góðu lífi á því að veita meðferð sem er ekki studd neinu öðru en trú viðkomandi meðferðaraðila. Þetta hljómar reyndar eins og að hér sé bitur einstaklingur að tala um hversu ósanngjarnt lífið sé. Þetta hljómar líka eins og að hérna sé sjúkraþjálfari að kasta risastórum steini úr glerhúsi þar sem sjúkraþjálfarar eru margir hverjir ótrúlega duglegir við að veita glórulausa og tilgangslausa meðferð. Ég er sammála því. Það er ekki tilgangurinn að taka af lífi sem eru ekki að gera það sama og ég. Tilgangurinn með þessu er að auglýsa eftir því að sú meðferð sem er í boði (kostuð af hinu opinbera að hluta eða öllu leyti) sé studd einhverjum rökum. Hver eru t.d. rökin fyrir því að einstaklingur með “vöðvabólgu” sem er sendur til sjúkraþjálfara fær automatiskt 25 skipti þar sem ríkið borgar 40% ? Fyrir utan það að “vöðvabólga” er ekki til, af hverju ætti viðkomandi að þurfa 25 skipti til að losna við einkennin? Væri ekki nær að segja “ef þetta lagast ekki eftir 2-4 skipti, þá þarf eitthvað annað til en ég get boðið upp á”. Málið er að það að hafa 25 skipti hefur verið þvílíkt baráttumál fyrir sjúkraþjálfara í þeim kjaraviðræðum sem ég hef eitthvað fylgst með. Hér er ekki gerður neinn greinarmunur á því hvað hrjáir viðkomandi (hér er ég ekki að telja með þá sem eru með varanlegt “mein”  t.d. hrörnunarsjúkdóma, taugasjúkdóma og annað sem eðli sínu samkvæmt er ekki að fara skána). Það sama á við um kírópraktora. Af hverju er það þannig að eftir fyrstu heimsókn færðu fyrirmæli um að panta 3 tíma í viku næstu 4 vikurnar ? Hvað ef öll einkennin eru horfin eftir fyrsta tímann ? Málið er bara sjúkraþjálfarinn og kírópraktorinn (+ allir hinir) þurfa líka að borga sína reikninga. Ekkert okkar fær mjólkina ókeypis í búðinni. Það réttlætir samt ekki að maður vinni ekki eftir bestu samvisku.

Eins og mín vinnuvika er sett upp núna, hitti ég 10 – 20 kúnna á viku. Ætli það jafnist ekki á við einn vinnudag hjá sjúkraþjálfara og 1/3 úr degi hjá kírópraktor. Ég er reyndar í annarri vinnu að mestu leyti. Það að hitta 10-15 einstaklinga á dag með stoðkerfisvandamál af öllum stærðum og gerðum er hrikalega orkufrekt. Það er nefnilega þannig að það eiga allir rétt á því að maður sé jafn mikið “til staðar” hvort heldur sem klukkan sé 11 á þriðjudagsmorgni eða 15 á föstudegi…..það er bara ekkert sérstaklega auðvelt. Málið er bara að ef maður hefur þá nálgun að fylgja bara “protocollinu” og veita bara sömu meðferð og venjulega þá er þetta eiginlega ekkert mál. Það er hinsvegar ekki hægt að mæta bara í vinnuna og segja að þetta hafi  verið “business as usual” þegar maður kemur heim.  Þetta er bara ekki þannig vinna. Ef ég tala fyrir sjálfan mig þá á ég mína góðu og slæmu daga; maður hefði getað gert eitthvað öðruvísi eða sagt hlutina öðruvísi…eða sagt eitthvað allt annað. Allavega þá er ég gersamlega búinn eftir þessa daga sem ég er á stofunni.

Ég veit ekki alveg hvert ég er að fara með þessari hugleiðingu. Hluti af hvatanum er vissulega pirringur út í hvað aðrir eru að gera og hluti sjálfsagt hugleiðing um hvað ég sé eiginlega að gera sjálfum mér og mínum með því að vera berja hausnum í steininn. Málið er bara að mér finnst þetta gaman. Ég gæti verið með þreföld þau laun sem ég er með ef peningur væri það sem fengi mína veröld til að snúast. Ég er kannski bara svo barnalegur að halda að allir fái á endanum það sem þeir eiga skilið. Það á reyndar örugglega aldrei eftir að gerast. Ég held samt að launin hafi ekki svo mikið með mitt “drive” að gera ekki svo að skilja að peningar skipti mig engu máli. Mér finnst bara ekki að heilbrigðisgeirinn eigi að vera peninganáma fyrir neinn. Call me old fashioned.

Hugleiðingin gæti eflaust haldið áfram endalaust en einhversstaðar verður að setja punktinn. Hann kemur því hér.

Bkv,

Þorvaldur

Á föstudaginn brá ég undir mig betri fætinum og kíkti ásamt vinnufélögunum niður í bæ þar sem tilefnið var að fagna því að fyrsti “jólasnjórinn” félli um kvöldið. Fyrir þá sem ekki vita það er hér átt við jóla -Tuborg sem fór í sölu, venju samkvæmt, klukkan 20:59. Félagsskapurinn var fínn og kvöldið svona heilt yfir mjög fínt. Það sem eyðilagði kannski örlítið fyrir var maturinn sem ég fékk mér, staðurinn og sjálf stjarna kvöldsins, jóla-Tuborginn. Ég ákvað að vera frumlegur og fá mér hamborgara. Bað sérstaklega um að hann yrði ekki gegnsteiktur en að sjálfsögðu var buffið nánast svart á litinn og skraufþurrt. Það var sérstaklega tekið fram að hamborgarinn væri borinn fram í heimabökuðu ciabatta brauði. Það stemmdi alveg en það gleymdist bara að taka fram að brauðið var bakað helgina á undan.  Maturinn fékk því 1 stjörnu af 10. Staðurinn sem við vorum á, Café Stygge, þykir víst fínn. Hef svosem ekkert út á hann að setja annað en maður náði ekki að renna niður síðasta bitanum af matnum áður en byrjað var að spila allt of háværa skemmtistaðatónlist. Fyrir utan hávaðann virtist playlistinn koma beint útvarpsstöð hér í landi sem heitir The Voice….sem gæti eiginlega ekki farið meira í taugarnar á mér. Það er tilkomið af tvennu; það fyrsta er að þar á bæ fer endalaus tími í að tilkynna að hér sé um non-stop music…..milli 45 mín langra auglýsinga. Minnir óneitanlega dálítið á þessa útvarpsstöð. Hitt er svo að sjálfsögðu tónlistarvalið þar sem það virðist vera skilyrði að ekkert af lögunum í spilun notist við alvöru hljóðfæri…..helst þarf að vera um re-mix að ræða. Að lokum var það svo sjálfur jóla-Tuborginn. Nú finnst mér jóla-Tuborg ekkert geðveikislega góður en það að ein flaska (25 ml) kosti 50 dkr finnst mér vera rán um hábjartan dag.

Allt þetta skemmdi þó ekki kvöldið. Þetta var kærkomin tilbreyting frá því að vera í vinnunni sem allt snýst um þessa dagana. Ef ég er ekki í vinnunni er ég að hugsa um vinnuna sem er afskaplega lýjandi.

Í gærmorgun var svo ferðinni heitið í búðir…..til Þýskalands nánar tiltekið. Þar eru magn-innkaup the name of the game. Afraksturinn var rúmlega 25 kassar af gosi, bjór og nammi þannig að bíllinn var drekkhlaðinn og rúmlega það á leiðinni heim.Maður ætti allavega ekki að deyja úr þorsta yfir jólin. Skemmtilegt að velta því fyrir sér að kassinn af jóla-Tuborg kostaði 10 dkr meira en flaskan á barnum kvöldið áður.

Meira held ég annars að það sé ekki í bili.

Bkv,

Þorvaldur

Það verður mjög “áhugaverður” fyrirlestur núna seinnipartinn sem ber yfirskriftina “Training paradigmes in motor learning and rehabilitation”. Verkfræðingurinn sem sér um þann fyrirlestur fer frekar mikið í taugarnar á mér. Fyrirlesturinn verður kannski áhugaverður fyrir þær sakir að hún er búin að vera vinna að rannsókn á verkjum frá hálsi þar sem hún er búin að þróa eitthvað meðferðarprógram fyrir sjúklinga. Hún útskýrði þetta einhverntíma fyrir mér þar sem hana vantaði aðstoð við að finna þátttakendur. Needless to say þá “fann” ég enga fyrir hana enda var hugmyndin fáránleg frá upphafi til enda. Þeirri skoðun hélt ég reyndar fyrir mig.

Ég hef minnst á það áður hvað það fer í taugarnar á mér þegar samstarfsfélagar mínir eru að tala um eitthvað sem þeir hafa augljóslega takmarkaða þekkingu á. Í “örstuttum” sjálfsgagnrýnisköstum sem ég hef tekið líður manni nánast eins og heimaríkum hundi sem er brjálaður yfir að aðrir skuli voga sér inn á “mitt” yfirráðasvæði. Ég hef spurt sjálfan mig hvort eigi ekki frekar að fagna því að fólk með tæknilegan bakgrunn stundi rannsóknir á sviðum þar sem geta stórlega aukið lífsgæði fólks eftir mænuskaða,  heilablæðingu, CRPS osfrv. Ég hef því ákveðið að reyna pirra mig ekki meira á þessu. Sjáum til hvernig það gengur.

Það var tekin ákvörðun um það fyrir nokkru síðan að eyða jólunum hérna í Álaborg, enda fjárhagslegt sjálfsmorð að fljúga heim um jólin. Stærsta ástæðan var samt að jólin eru það “stutt” í ár að það hefði nánast ekki verið peninganna virði. Til að “bæta upp” Íslandsleysið um jólin ætla Ásta og Gabríel að skella sér heim í lok næstu viku þar sem þau ætla að vera í viku. Gabríel er mest spenntur fyrir að fá ís, en það var minnst á það í framhjáhlaupi fyrir löngu síðan að það gæti verið möguleiki. Hann hefur ekki gleymt því.

G-maðurinn er að verða að Dana eftir veruna hjá dagmömmunni. Þegar maður spyr hann spurninga sem krefjast já eða nei svarar hann oft með “Ja” með mjög dönskum hreim. Hann leiðréttir sig svo yfirleitt strax á eftir. Hann er líka mjög áfjáður í að sýna hvað hann getur hlaupið “sterkt”. Mjög fyndið að hlusta á hann stundum. Að sögn dagmömmunnar talar hann alltaf dönsku þegar hann er hjá henni.

Óléttan gengur ágætlega, ég hef lést ef eitthvað er og hef svona almennt séð haft það mjög fínt. Hjá Ástu er ástandið líka að verða mjög fínt eftir nokkurra mánaða vanlíðan.

Metnaður minn til að blása lífi í faghornið/pirringshornið er yfirleitt borinn ofurliði af öllum öðrum verkefnum sem þarf að sinna þessa dagana. Það er búið að safnast ansi vel i sarpinn undanfarna mánuði þannig að ég verð fljótlega að fara koma því frá mér.

Ætli maður verði ekki að fara þykjast fylgjast með á þessu blessaða námskeiði. Allir hinir sem sitja hérna virðast vera agndofa af áhuga yfir því sem er verið að ræða um.

bkv,

Þorvaldur

Þessi vika er að mestu leyti búin að fara í bílavesen. Nánast frá því að við komum hingað til DK erum við búin að notast við lánsbíl en nú er svo komið að hann er búinn að þurfa á aðeins og of mörgum verkstæðisheimsóknum að halda til að hægt sé að réttlæta kaup á honum. Því hefur verið tekin sú ákvörðun að versla eitt stykki, nú þar sem það er nánast á hreinu að við verðum hérna næstu árin. Það er nú samt aðeins meira en að kaupa bíl hér og alveg óhemju magn pappíra sem þarf að senda fram og tilbaka áður en hægt er að fá lyklana í hendurnar.

Allavega þá fór ég  að kíkja á einn á þriðjudag. Eftir að hafa gengið tvo hringi í kringum bílinn, sparkað í eitt dekk auk þess að gá hvort rafmagnsrúðurnar virkuðu ekki, ákvað ég að taka hann. Restin hlaut að vera í lagi. Ég geri mér vonir um að fá hann afhentan í lok næstu viku en ætla samt ekki að fara jinxa það eitthvað óþarflega mikið.

Það er farið að fara alltaf meira og meira í taugarnar á mér hvað kunnátta kollega minna við háskólann er takmörkuð. Ekki svo að skilja að þetta sé eitthvað heimskt lið, langt í frá. Það sem fer bara í taugarnar á mér er bara að þarna eru einstaklingar sem aldrei hafa séð einstakling sem er illt, að fullyrða um hitt og þetta sem er í ólagi hjá viðkomandi. Rannsóknirnar ganga yfirleitt út á eitthvað sem er svakalega afmarkaður og “irrelevant” hluti af vandamálinu. Þetta er svo sett í spotlight-ið þar sem það er hægt að mæla þetta með einhverjum hátæknibúnaði. Ég nenni ekki að þreyta neinn með því að fara telja upp hverskyns rannsóknir þetta eru en niðurstöðurnar eru yfirleitt svo óáhugaverðar að það er nánast ekki hægt að ræða þær neitt frekar. Fyrir rannsakandanum er þetta hinsvegar alfa og omega vandamálsins. Mér finnst svakalega margir vera framkvæma rannsóknir bara til að fá PhD. Niðurstaðan virðist skipta minna máli. Umræðurnar ná aldrei á neitt stig þar sem maður getur farið að ræða um einhverskonar meðferð þar sem viðkomandi rannsakandi hefur ekki hugmynd um neitt slíkt.

Óléttan gengur vel þó svo að þetta virðist reyna talsvert meira á heldur en í síðust meðgöngu. Ég er því þess fullviss að hér sé stelpa á ferðinni en það verður að koma í ljós síðar. Ef svo verður erum við þó vel undir það búin hér á Beatesmindevej enda með tvö baðherbergi í íbúðinni. Má ekki minna vera.

Gabríel fékk nýtt rúm í byrjun vikunar en það tók ekki nema c.a. 15 mín að ná að detta fram úr því og meiða sig. Þetta var liður í áætlun um að fá hann til að sjá kostina við að sofa í eigin rúmi. Það hefur hinsvegar ekki skilað betri nætursvefni….eiginlega bara þvert á móti. Það er vaknað á hverri nóttu um 3 leytið og komið upp í hjá okkur. Þar er vælt um að fá “móhk í péla”. Þegar ekki er orðið við því er duddunum grýtt í allar áttir í geðvonsku og svo grátið. Við eigum von á bókinni “Draumaland” áritaðri á næstu dögum.

Lélegur nætursvefn bætist svo ofan á talsvert vinnuálag þannig að maður reynir bara að taka einn dag fyrir í einu. Þetta verður allavega aðeins skárra eftir jólin.

Jæja, ég held að það sé ekki mikið meira í bili.

Bkv

Þorvaldur